Τέσσερις το πρωί

Η ώρα της νύχτας μέσα στη μέρα.
Η ώρα του γυρίσματος από πλευρό σε πλευρό.
Η ώρα για τους μεσόκοπους.

Η καθαρή ώρα για το λάλημα των πετεινών.
Η ώρα που μας απαρνιέται η γη.
Η ώρα των σταγόνων από σβησμένα άστρα.
Η ώρα του «τι κι αν μετά από μας δεν υπάρχει τίποτα».

Μια άδεια ώρα.
Άχαρη, στείρα.
Απ' όλες τις ώρες η χειρότερη.

Κανένας δεν είναι στα καλά του στις τέσσερις το πρωί.
Κι αν άσπρα μυρμήγκια νιώθουν ωραία στις τέσσερις το πρωί
- ας συγχαρούμε τα μυρμήγκια. Κι ας γίνει πέντε η ώρα
αν σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να ζούμε.

Μτφρ.: Β. Καραβίτης

Χορηγία

Κάθε μέρα θα ΄θελα
να νιώθω, σαν σήμερα.
Να βλέπω τα βάσανά μου
και να ονειρεύομαι.
Να πλένω τα πιάτα μου
και να ταξιδεύω…
να φροντίζω τον κόσμο και να χαίρομαι.
Να ξενυχτώ από αγάπη
και να κοιμάμαι,
με μάτια ανοικτά!
Έτσι σε μέτρησα ζωή.
Με μια μεζούρα κριτικής
που μ΄ έκανε χαρούμενη.
Έτοιμη ν΄ ανταμώσω τη λύτρωση
και να συνομιλώ αιώνια με τ΄ άστρα.
Κι όλα είναι τόσο απλά
σ΄ αυτή την επαφή…
Ο δικός μου άνθρωπος
θα παραμείνει αλώβητος
όχι σαν αητός, που έλεγε ο Δέλφης,
αλλά σαν αστέρι, που επιχορηγεί
τη Γη με όνειρα και ελπίδες…

Ηδέως ζην

-Ηδέως ζην και ευ αγωνίζεσθαι-
Στην αλχημεία της ευτυχίας μου
δοκίμαζα τη σοφία της εποχής μου.
Θείος Νόμος –Μειονότητς είστε σεις
που μ΄ εμποδίζετε στο διαλογισμό μου
Μην κολακεύετε την έπαρσή σας –στην
υπέρβασή μου βλέπω καθαρά μέσ΄ από
τα φτηνά τζάμια σας τις κρυφές σας
επιθυμίες, απληστία, φιλοδοξία και
παράνομο πλουτισμό. Εγώ Βαβυλώνιος
τοξότης του Περσικού Στρατού με τη
φαρέτρα μου στον ώμο,
θα σας τοξοβολώ
ανηλεώς.

Αν τότε…

Τι ωραία που θάταν
αν είχαμε συναντηθεί τότε που σ΄ ονειρεύτηκα,
πριν ξεφυλλίσω τα ημερολόγια
στο φύσημα του ανέμου
πριν γκρεμιστούν τα είδωλα
στα πάρκα των ελπίδων.

Τότε που δεν είχες όνομα
κι ήμουνα όλη δική σου.

1050 χιλιόκυκλοι

Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο!"
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σου' στειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιού σου,
ήταν φωνή χιλιάδων του λαού σου.
"Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο!"
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.
Και τα κορίτσια και τ' αγόρια που μιλούσαν,
τρείς μέρες και τρείς νύχτες δε μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι' αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.
"Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο!"
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι' είναι εκατό οι μανάδες
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

Νυχτερινό

Δύο κόμποι δάκρυα η νύχτα
νύχι που κόβεται στα δύο
σκιά που αντανακλά φως
μέσα στις σήραγγες του ονείρου
τις γεμάτες κόκκινο πηλό
Πλάθεται από την αρχή
ο άνθρωπος στα όνειρα
η τελειότητα τού γνέφει
με χαμόγελο πικρό στην άκρη
των χειλιών
σύντροφος μα για τόσο λίγο
όσο ένα τίναγμα του κεφαλιού
από ανήσυχο ύπνο
και η νύχτα βουβαίνεται ξανά
ξαναπιάνει το κέντημά της
ξαναπιάνει τ΄ αστέρια
και ημερεύει.

Δύσκολη στιγμή

Το βραδινό σου πρόσωπο
καθώς το σκίαζαν τα φύλλα της μουριάς
και το φεγγάρι το έντυνε
χρώμα πορτοκαλί
φάνταζε μεγαλόπρεπο
απατηλό και ξένο.

Απόψε έχει παγωνιά
και σε θυμήθηκα…

Η σκιά

Τα βράδια κοιμάμαι με ένα όνειρο ακουμπισμένο στα βλέφαρα. Ελαφρύ, δεν λέω, μα επίμονο. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάνω την κίνηση να το τρομάξω, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που ξαπλώνει.

Ανοίγω ξαφνικά τα μάτια μου, να τρομάξει, να πεταχτεί μακριά, τα βλέφαρα να αφήσουν. Τις νύχτες που έχει φεγγάρι παίζω, μην τύχει και μου φύγει στ΄ αλήθεια. Το σκοτάδι φοβίζει και τη ζωή ακόμη.

Μια βραδιά σαν τη χθεσινή ήτανε η πρώτη φορά, και το φεγγάρι, θυμάμαι, φώτιζε και τις πιο σκυμμένες επιθυμίες. Τότε τα μάτια τρόμαξαν περισσότερο. Τ΄ όνειρο σηκώθηκε, τεντώθηκε και ξάπλωσε πάνω στη σκιά μου.

Αχ και να ΄ξερες πόσο Σου μοιάζει. Γι΄ αυτό κάθε βράδυ με πανσέληνο παίζω. Τις άλλες σφαλίζει τα μάτια μου σαν χάδι περιμένοντας τη στιγμή που το σκοτάδι παραδίνεται και σκιά γίνεται να ενσαρκώσει το πλάσμα της αγάπης μου.