Ετούτο το καράβι
πως αργοκυλάει λυτρωτικά
στα χρώματα του φθινοπώρου
από του κόσμου τη μεγαλοσύνη μαγνητισμένο.
Μερτικό αντάξιο στα σημάδια του πεπρωμένου.
Ανάσα γνώριμη, θα ΄λεγες, στης θάλασσας τη σιωπή.
μάχεται τείχη εξοντωτικά
τους ίσκιους προσπερνάει
κι οι ρίζες του, δείκτης στιγμών,
φλέβες πυρετικές βλασταίνει.
Και παίζει και τεντώνεται
στων πηγών την ατέρμονη διαύγεια
και υφαίνει μια πρασινάδα τρυφερότητα
σε όλα τα δάχτυλα του ονείρου
μέσα από του χρόνου τις σκουριές.
Χελιδονιού φτερούγισμα
στην αγκαλιά του σιρόκου
Μέσα στην κατοικημένη σκέψη
η μοναξιά της απουσίας
και το γυμνό σου πρόσωπο
ράγισμα της νοσταλγίας γυάλινο.
Ούτε ποτέ, νωρίς, ούτε ποτέ αργά,
μα θα υπάρχει πάντα η δική σου κίνηση
στον τόπο των Παλμών,
με εκείνο το Πι να κομματιάζεται στο άφατο.
Κι η αναζήτηση στις φλέβες σου να στραγγίζει,
ψάχνοντας στις γωνιές
τα ίχνη των ρόδων, τ΄ άγρυπνα,
με τις οσμές τους εσαγήνευσαν
αγέρα τρικυμισμένο σε φλογερές διαδρομές.
Στεναγμός της θάλασσας και απουσία σου
η βλάστηση της νύχτας από λάβα.
