ἀλλ’ ἄϊ θρύληϲθα Χάραξον ἔλθην

Β. Πουζιρκόφ. Κίεβο υπό κατοχή. 1942.

Όσο γι’ αυτές τις φήμες που μου λες -πως τάχα φτάνει

απ’ ώρα σ’ ώρα ο Χάραξος με φορτωμένο πλοίο-

εγώ σου λέω πως είναι υπόθεση του Δία και των θεών.

Πάψε, λοιπόν. Καλύτερα

να με προτρέπεις να προσεύχομαι συχνά στην Ήρα

τη βασίλισσα να φέρει σώος σώο το καράβι

ο Χάραξος και σώους να μας βρει.

Τ’ άλλα ας τ’ αναθέσουμε στην εύνοια των θεών·

γιατί μετά την μπόρα, έρχεται αμέσως ξαστεριά.

Κι αυτοί, που θέλουν οι ολύμπιοι θεοί

να βγάλουν απ’ τις συμφορές,

μακάριοι γίνονται, πανευτυχείς.

Όσο για μας, αν [βάλει

μυαλό] ο Λάριχος και γίνει κάποτε άντρας,

μεγάλο πρόβλημα θα έχουμε λύσει.

μτφρ.: Γιώργος Μπλάνας

Θεός μοιάζει τ' ωραίο παλικαράκι σου...

Γουίλιαμ Πάουελ. Φτώχεια και Πρόνοια.1888.

Θεός μοιάζει τ' ωραίο παλικαράκι σου,

που κάθεται κοντά σου κι ακούει προσεκτικά

το λόγο το γλυκό σου και το γελάκι σου

κελαρυστά.

Σας βλέπω κι η καρδιά μου κομμάτια γίνεται

τριγύρω στο λαιμό μου σφίγγεται μια θηλιά∙

πνίγομαι, η φωνή μου νομίζω σβήνεται

σιγά-σιγά.

Γλώσσα δεν έχω πλέον. Πάει βουβάθηκα!

Μέσα μου αρχίζει τώρα να καίει μια φωτιά.

Τα μάτια μου θολώνουν. Το φως μου! Χάθηκα!

Πάω στα τυφλά!

Βουίζουνε τ' αυτιά μου, τρέμω, ζαλίζομαι.

Ιδρώνω, πρασινίζω σαν τα χλωρά σπαρτά.

Αν δεν πεθάνω τώρα, ψυχανεμίζομαι

λιποθυμιά.

Μα ο φτωχός το θάρρος πρέπει της πείνας του

να έχει, να τολμάει...

Μεταγραφή: Γ. Μπλάνας

Απουσία

Πρόσωπο ρίχνει μια πέτρα σε ένα πουλί. Χουάν Μιρό.1938

Όταν μου λείπεις, θυμάμαι ένα πεύκο.
Στην κορυφή του κελαηδάει
το φως: κρυστάλλινο πουλί. Βαθιά στη γη,
μαρμάρινες παρθένες περιμένουν
τον πρίγκιπα ασπάλακα στο υπερώο του Άδη.
Στην εύοσμη καρδιά του ρετσινιού,
το μυρμήγκι θησαυρίζει τον χειμώνα του
κι ο τζίτζικας διαβάζει αρχαίους τραγικούς,
αποστηθίζοντας την ένδοξη πενία του.

Όταν μου λείπεις, ξέρω
πως είναι ωραία να μου λείπεις·
είναι ωραία: σαν ζωή.