Αντίλογος

.
(Σκηνικό λιτό. Μία γυναίκα, αδιευκρίνιστου ηλικίας, σκουρόχρωμα ντυμένη, κάθεται κουλουριασμένη σ’ ένα παγκάκι. Πρόσωπο κουρασμένο, βλέμμα αφηρημένο, στοχαστικό. Σε όλη τη διάρκεια της σκηνής είναι στην ίδια στάση. Η φωνή της είναι ηχογραφημένη. Πίσω της δεξιά, σε απόσταση ενός – δύο μέτρων στέκεται όρθια μία άλλη γυναίκα μεγαλύτερη σε όγκο, ντυμένη στα λευκά. Η φωνή της οπωσδήποτε θα ακούγεται ζωντανά. Η πρώτη που ακούγεται είναι η γυναίκα που κάθεται στο παγκάκι.)

-Περίμενα και είχα τόσο κουραστεί, κάποιος, κάτι να πιαστώ δε φαινόταν, έγερνε το σώμα και το μυαλό μου θόλωνε και αποκοιμιόταν.

-Κάποιες φορές χρειάζεται να περιμένεις χρόνια, αιώνες, αν χρειαστεί, για να έρθει αυτό που αποζητάς.

-Περίμενα και ήταν όλα τόσο σκοτεινά γύρω μου, έτρεμα και φοβόμουν,βμε τις σκιές μιλούσα και νόμιζα πως ξεχνιόμουν.

-Κάποιες φορές χρειάζεται σ’ όλους και σ΄ όλα να μιλάς, μέχρι να ακουστείς.

-Περίμενα και το σκοτάδι όλο και πιο βαθύ γινόταν, τα πόδια μου αργά στο χώμα βυθιζόταν, στο αναμένοντας θαρρούσα πως ήμουν πάντα, με το σκοτάδι και την καταχνιά μοναδική μου συντροφιά.

-Είναι πιο διαρκές και βαθύ το σκοτάδι πριν να έρθει το φως.

-Περίμενα και είχα τόσο πολύ θυμώσει που με μια σκιά καθόμουν αγκαλιά και της παραπονιόμουν.

-Ύπαρξη είναι και η σκιά και νιώθει κι αυτή μοναξιά.

-Περίμενα, περίμενα…. Άρχισα τότε να τους φωνάζω όλους δυνατά. Φάνταζαν χιλιάδες οι παρουσίες τους, μα απόντες ήταν όλοι…. Μέρες, βδομάδες τους καλούσα,
μα κανείς τους δεν άκουγε ή δεν ήθελε να ακούσει.

-Κάποιες φορές χρειάζεται να περάσουν χρόνια, αιώνες, για να μπορέσουν οι άνθρωποι να ακούσουν τους άλλους ανθρώπους….. Δεν περίμενες αρκετά…

-Περίμενα, περίμενα, περίμενα….. Και δεν με πειράζει καθόλου αυτό. Καμιά φορά, όμως, είναι που «μου τη σπάει», που ακόμη και τώρα, όπως και τότε... περιμένω….

Σειληνία

Gracias a la vida

.
Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε δυο μάτια που όταν τα ανοίγω
τέλεια διακρίνω το μαύρο από το άσπρο
και στον απέραντο ουρανό το βάθος του το αστροφώτιστο
και ανάμεσα στα πλήθη τον άντρα που αγαπώ.

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε την ακοή που σε όλο της το εύρος
αποτυπώνει νύχτα και μέρα γρύλλους και καναρίνια
σφυριά, τουρμπίνες, γαυγίσματα, μπόρες
και τη φωνή, την τόσο τρυφερή του καλού μου αγαπημένου.

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε τον ήχο και το αλφαβητάριο
που μ' αυτό τις λέξεις σκέφτομαι και ξεκαθαρίζω
μητέρα, φίλος, αδερφός και φως που φωτίζει
τη διαδρομή στην ψυχή αυτού με τον οποίον είμαι ερωτευμένη..

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε το βάδισμα στα κουρασμένα μου πόδια
με αυτά διέσχισα πολιτείες και λασπωμένα χωριά
παραλίες κι ερήμους, βουνά και πεδιάδες
και το σπίτι το δικό σου, το δρόμο σου και την αυλή σου.

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε την καρδιά που φτερουγίζει
στο περίγραμμά σου
όταν κοιτάζω τον καρπό του ανθρώπινου μυαλού
όταν κοιτάζω το καλό τόσο μακριά απ' το κακό
όταν κοιτάζω στο βάθος των φωτεινών ματιών σου.

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε το γέλιο και μου έδωσε το κλάμα,
έτσι εγώ διακρίνω τη χαρά από τη θλίψη
τα δυο υλικά που σχηματίζουν το τραγούδι μου
και τραγούδι δικό σας που είναι το ίδιο τραγούδι
και το τραγούδι όλων που είναι το δικό μου τραγούδι.

Ευχαριστώ τη ζωή
Ευχαριστώ τη ζωή

 Μτφρ: ghteytria 

Απολογία

Γαμπρέ, αγαπημένε της καρδιάς μου,
σαν το μέλι γλυκιά είναι η ομορφιά σου.
Λιοντάρι, αγαπημένο της καρδιάς μου με μάγεψες.
Άσε με να σταθώ τρέμοντας, μπροστά σου,
να σε αγγίξω με το χάδι μου.

Το χάδι μου είναι ακριβό,
πιο απολαυστικό είναι από την ομορφιά.
Σαν το μέλι με το γάλα.
Γαμπρέ, πες στη μητέρα μου,
θα σου δώσει λιχουδιές.
Στον πατέρα μου, θα σου δώσει δώρα.
Τη ψυχή σου να ζωντανέψω, ξέρω.

Γαμπρέ κοιμήσου στο σπίτι μας ως την αυγή,
τη καρδιά σου ξέρω πως να ευχαριστήσω.
Λιοντάρι κοιμήσου στο σπίτι μας ως την αυγή.
Εσύ, επειδή μ΄ αγαπάς, κύριέ μου,
κύριε προστάτη μου, Σουσίν μου,
εσύ που ευφραίνεις τη καρδιά της Ενλίλ,
άγγιξέ με, με το χάδι σου.