Au milieu du temps, au lieu du temps

Ιλία Ζομπ. Άρωμα φλούδας λεμονιού. 1997.

β'

Στα πόδια του προσφέρω τα χθεσινά

και τα αυριανά, θέλω να πω: ικετεύω:

άσε με λίγο ακόμα στο δάσος σου,

της λεμονιάς,

τουλάχιστον το κέρδος της αναμονής,

και ξεκαρδίστηκε στα γέλια. -Το κέρδος!

Μετά από εξήντα στιγμές

το θυμήθηκες; Δες πού είμαστε, στο τούνελ

της αβύσσου,

κυλιέσαι και το λες: αναμονή,

είμαι για να σε τραβώ ανόητη, είμαι

για να σ' αγαπώ,

ξεκαρδίστηκα, είναι: η

άβυσ-ςος ο γέλωτας

μιας Θείας Κωμωδίας

Τι να ζητά η νύχτα

Τι να ζητά η νύχτα

που την ψυχή απομακρύνει

ακούσια από το σώμα της;

Τι μένει δεμένο, διαδρομή

και δέλεαρ, παγίδα της πανσελήνου;

Το σπίτι και η σκιά του

καράβι φτερωτό,

τσαμπιά σταφύλια τα πανιά του.

Σεντόνι κυπριακό,

άσπρο φόντο, απ' την ανάποδη

γύρνα τον κόσμο, τον χορό,

τ' αστέρια κάτω, λακόχρωμες

ανταύγειες του καλύμματος.

Η θάλασσα

πάνω, και κάτω κάτω άγκυρες

οι ουρανοί. Σκιά ο κλώνος,

το τσαμπί, σκιά τ' ανεστραμμένα

ανθρωπάκια, σκιά η ψυχή, είμασταν

νέοι κάποτε∙ στα χέρια των κοινών

θνητών

τα δύο άκρα αγγίζονται∙

σεντόνι καθαρό στο καθαρό κρεβάτι.

Το τέλος όσο μακρόσυρτο

τόσο βαριά η ψυχή του.

Η πόλη που ζω

Αυτή η πολιτεία καλλιεργεί τη μοναξιά μου

Επιβάλλει το βήμα μου να' ναι πίσω

Εξαναγκάζει την καρδιά

Αυτή η πόλη γίνεται χώρα μοναδική

με τα καλντερίμια, τις γραμμές των τραμ

τους στρατιώτες της στα φυλάκια

Αυτή η χώρα μου μ' εξαγοράζει

Κρύβομαι ανάμεσα σε σοκάκια

Λένε πως η μοναξιά

ζει με τους πεθαμένους

πως τα σπίτια που περιτριγυρίζονται

με κάγκελα, είναι σπίτια νεκρών.

Όνειρα με φωταγωγημένες εκκλησίες

και φρούτα παράκαιρα.

Τα πόδια εξακολουθούν να βαδίζουν.