Ιστορίες από την ομίχλη

Κλοντ Μονέ. Πορεία στην ομίχλη. 1887.

Κι είπες, εγώ δεν κάθομαι να με ρημάξει η νύχτα.

Έρχεται η Σκοτεινή Κυρά να υφάνει τον ιστό της

και ανεβάζει μυστικά στο στήθος της το γάλα,

να το ταΐσει στα παιδιά που πέθαναν στη γέννα.

Κι εκείνα ξεπετάγονται από τη γη βοτάνια,

πικρά, να τα μαζέψουνε οι μάγισσες στη χάση,

όλες μαζί χορεύοντας στ' ανήλιαγο χορτάρι.

Κι είπες, άλογα μαύρα όταν διαβούν από το σταυροδρόμι,

η μάνα μου μ' ορμήνεψε να στρέψω το κεφάλι

γιατί έχουνε στα μάτια τους του Άδη το μαράζι

κι όποιος σταθεί αντίκρυ τους, πια γυρισμό δεν έχει:

με αγρίμια κοκκινότριχα και λύκους απ' τα χιόνια,

θα ζήσει όλα τα χρόνια του κι αυτός κυνηγημένος.

Γι' αυτό, είπες, δεν κάθομαι να με ρημάξει η νύχτα.

Εκτός κιβωτού

Δωμάτιο με θέα. © Στη Μπάντα. 2010.

Εκείνες τις μέρες που τα νερά ανέβαιναν,

τα μωρά έκλαιγαν

αλλά κανείς δεν έσκυβε πάνω από το κεφάλι τους,

τα αγόρια δεν κοιτούσαν τα κορίτσια,

τα κορίτσια δεν φιλούσαν τους καθρέφτες,

οι γέροι δεν ζήλευαν τους νέους,

οι νέοι μισούσαν τα νιάτα τους,

τα ζώα έφευγαν κοπάδια-κοπάδια για τα βουνά,

τα σπίτια κρατούσαν τις ανάσες τους,

τα δέντρα αποφάσισαν να γίνουν φύκια.

Εσύ μου είπες: "το ξέρεις πως πάντα σ΄ αγαπούσα".

Εγώ δεν είπα τίποτα γιατί ήδη πνιγόμουν.

Οι οθόνες μάς τραγούδησαν για τελευταία φορά, καληνύχτα.

Ο Θεός κοίταξε το έργο του κι έμεινε ευχαριστημένος.