Δεν ήρθα μάταια στη ζωή

Βασίλι Καντίνσκι. Κόκκινη κηλίδα II. 1921.

Αν σταματήσω μια Καρδιά που πάει να σπάσει

δεν ήρθα μάταια στη ζωή

Αν απαλύνω κάποιου την Οδύνη

ή ηρεμήσω άλλου τον Πόνο

ή βοηθήσω τον μισολιπόθυμο Κοκκινολαίμη

να μπει ξανά μες στη Φωλιά

δεν ήρθα μάταια στη ζωή.

Μτφρ.: Λ. Σακελλίου, Α. Γρίβα, Φ. Μαντά

Σημ: Από τη συλλογή «Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά: Ποιήματα και επιστολές». Ο τίτλος τέθηκε αυθαίρετα.

Πέθανα για την Ομορφιά

Πέθανα για την Ομορφιά - και πάνω
Που είχα βολευτεί μέσα στον Τάφο
Που πέθανε για την Αλήθεια Κάποιος, έμπαινε
Σε διπλανό Δωμάτιο -
Με ρώτησε ψιθυριστά «Τι έφταιξε»;
«Η Ομορφιά», του απάντησα -
«Σ' εμένα - η Αλήθεια - Όμοια τα Δυό -
Είμαστε, Αδέρφια», είπε -
Κι έτσι, σαν Συγγενείς, μιας Νύχτας -
Τα λέγαμε απ' τα Δώματά μας -
Βρύα ώσπου έφτασαν στα χείλη μας -
Και σκέπασαν - τα ονόματά μας -

Μτφρ.: Ε. Συναδινού

Δώσε μου λίγη νύχτα

Πάρε το μερτικό σου απ' τη νύχτα
κι απ' την αυγή, ό,τι σου δίνει νιώσε.
Τ' άδεια σου βράδια μ' ευτυχία πνίχτα
και το κενό στην καταφρόνια δώσε.

Ένα άστρο δώθε, πιο κει κι άλλο, κι άλλο,
μα κάποια το στρατί τους έχουν χάσει.
Μια καταχνιά παντού, πέπλο μεγάλο,
κι ύστερα νέα μέρα θενά φτάσει.

Δεν θα βρεθεί κανένα πλοίο για να ταξιδέψεις
σαν το βιβλίο και να πας στα μακρινά τα ξένα,
μητ' άλογο σβέλτο πολύ να το καβαλικέψεις,
σαν μια σελίδα ποίησης με λόγια φτερωμένα.

Τέτοιο ταξίδι ανέξοδο και το φτωχό συμφέρει,
δεν του γυρεύουν διόδια και ναύλα δεν χρωστάει.
Τόσο λιτό, κι όμως παντού το νου μας μεταφέρει.
το μέσο αυτό που ταξιδιώτες όλους μας χωράει.

Μτφρ: Σ. Δόικας