Αγαπημένος ο ύπνος, κι όσα παίρνει, χωρίς πληγή, πικρό σημάδι, βία, σκεπάζοντας τα ίχνη, τις φωνές, αίμα νυχτερινό, σκοτάδι που άπλωνε.
Κατακλυσμός μιας άνοιξης δαιμονικής, σαν καταδίωξη που τελειώνει σε ποτάμιες όχθες, γλυκό λαχάνιασμα, σιωπή, ο παφλασμός,
κι αγαπημένα πλέκει, αγαπημένος, με το σφιχτό νερό του από παντού,
σαν τόπος χλοερός σκιάζοντας.
Τούτες οι Κυριακές
δε σε ρωτάνε που έρχονται.
Δεν ζητάνε την άδεια κανενός.
Ξημερώνει έτσι μια μέρα
γεμάτη από καμπάνες
και κάτι κυπαρίσσια θεόρατα
σαν τα δάχτυλα του θεού
πάνω στον κόσμο.
Σ΄ αφήνει με τα χέρια
σκαλωμένα στο περβάζι
ανάμεσα στις καθημερινές σου σκέψεις
και στις κυριακάτικες πράξεις
να διστάζεις να διαλέξεις
πέφτοντας
με την αδιέξοδη εκλογή του Καμικάζι
τον τόπο που ανήκεις.
