Ποιο κορμί σε ταξιδεύει

Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε
πέντε μερόνυχτα η καρδιά μου περιμένει
δε βρήκες λόγια να μου πεις ότι τελειώνουμε
κι έχω χαθεί εκεί που τ' όνειρο πεθαίνει.

Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε
μα στη καρδιά μου τη μορφή σου θα κρατάω
σώμα με σώμα με το πόνο θ' ανταμώνουμε
και εγώ ο τρελός που τόσο ακόμα σ' αγαπάω

Ποιο κορμί σε ταξιδεύει
κι η καρδιά μου δραπετεύει
σαν σκιά μεσ' τη σκιά σου αλητεύει
μέσα στου μυαλού τη ζάλη
δε συγκρίνεσαι με άλλη
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι

δε ξέρω πια αν ειν' αλήθεια η παραίσθηση
όμως αυτή ή ερημιά μ' έχει διαλύσει
δε το πιστεύω ειλικρινά δεν έχω αίσθηση
πώς τόσο απλά χωρίς μιλιά βρήκες τη λύση

Ποιο κορμί σε ταξιδεύει
κι η καρδιά μου δραπετεύει
σαν σκιά μεσ' τη σκιά σου αλητεύει
μέσα στου μυαλού τη ζάλη
δε συγκρίνεσαι με άλλη
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι

Ποιο κορμί σε ταξιδεύει
κι η καρδιά μου δραπετεύει
σαν σκιά μεσ' τη σκιά σου αλητεύει
μέσα στου μυαλού τη ζάλη
δε συγκρίνεσαι με άλλη
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι.

Στους πέντε ανέμους

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
για μια φορά ακόμη με εκδικείσαι
να είσαι εδώ και όμως να μην είσαι
κι ενώ πως δεν θα φύγεις προσποιείσαι
μα γίνεσαι άνεμος κι εσύ, γίνεσαι άνεμος και συ

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
για μια φορά ακόμα με παιδεύεις
μ΄ ένα τίποτα με συντροφεύεις
κι από το τίποτα τα πάντα κλέβεις

και γίνεσαι άνεμος κι εσύ, γίνεσαι άνεμος και συ

Κι εγώ σαν άνεμος θα φύγω θα χαθώ
κι όπως θα φεύγω φως μου, θα σε ονειρευτώ
να μ΄ αγκαλιάζεις κι εγώ να προσπαθώ
για μια φορά να σ΄ αρνηθώ, θα σ΄αρνηθώ
κι εγώ σαν άνεμος θα φύγω θα χαθώ
κι όπως θα φεύγω φως μου, θα ερωτευτώ
τους πέντε άνεμους μ΄ αυτούς θα ξεχαστώ
και δεν θα ξαναρθώ

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
τα χρόνια μου μαζί τους να ξοδεύω
αγκάλιασα κι εγώ τους πέντε ανέμους
κι απ΄ ό,τι σε θυμίζει δραπετεύω

και γίνομαι άνεμος και ΄γω, γίνομαι άνεμος και ΄γω.

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
και τώρα πια μ΄αυτούς θα ταξιδεύω.
λάτρεψα κι εγώ τους πέντε ανέμους
τις νύχτες τους φιλώ και τους χαϊδεύω
και γίνομαι άνεμος κι εγώ.

Θα σε θυμάμαι

Αν στήνει ο καπνός παγίδες
φτερά σηκώνω και πετώ
από ψηλά να σε κοιτάζω
τα βήματα σου να μετρώ

Τα πιο μεγάλα σ' αγαπώ
της μοναξιάς τραγούδια θα 'ναι
θα σε θυμάμαι

Τα πιο μεγάλα σ' αγαπώ
έμαθα πάντα να φοβάμαι
θα σε θυμάμαι

Κι αν σε τραβήξουν οι χειμώνες
στον παγωμένο τους βυθό
απ' το δικό μου καλοκαίρι
ήλιο να πάρεις κι ουρανό.

Χίλια περιστέρια

Πήρα λουλούδια κι έπλεξα
στεφάνι να σου κάνω
κι ένα άσπρο σύννεφο
κι ένα άσπρο σύννεφο
εκεί για να σε βάλω

Και χίλια περιστέρια
να σου φιλούν τα χέρια
κι εγώ να σ΄ αγαπώ
κι εγώ να σ΄ αγαπώ

Πήρα απ΄ τ΄ αηδόνια τις φωνές
να λέω τ΄ όνομά σου
και από χίλια αρώματα
και από χίλια αρώματα
έφτιαξα τ΄ άρωμά σου

Πήρα των αστεριών το φως
χρυσάφι να σε ντύσω
την αγκαλιά μου άνοιξα
την αγκαλιά μου άνοιξα
εκεί για να σε κλείσω.

Δωσ΄ μου μια μέρα

Δώσ'μου μια μέρα
Να κατοικήσω στα μάτια σου
Δώσ'μου μια νύχτα να παραδώσω ψυχή
Σαν τον αγέρα
Σφυρίζω στα μονοπάτια σου
Τη μοναξιά μου δεν την ξεπλένει η βροχή

Αχ πουλάκι μου στο λέω
Καταστράφηκα
Δίχως τη δική σου αγάπη
Μα στη δίνη του μυαλού μου
Αντιστάθηκα
Μη σε χάσω και χαθώ

Δώσ'μου ένα δρόμο
Να περπατήσουν τα πάθη μου
Να βρουν τη χώρα
Που τα όνειρά σου καρατάς
Γίνε ποτάμι
Να παρασύρεις τα λάθη μου
Κι αν θες να φύγεις
Θα γίνω δρόμος να πας

Αχ πουλάκι μου...

Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές

Κοίταξα κάτω απ΄ το νερό,

περπάτησα πάνω από τα σύννεφα

Ξανά μόνο μια βαλίτσα δάκρυα μου ΄μεινε.

Μου φτάνει που είδα ό,τι βλέπεις.

Μπ.

Πες μου τι ζητάς
στους σταθμούς που αγάπησες
ό,τι κι αν σου πουν
οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά.

Αν δεν προδοθείς
απ' τα χνάρια που άφησες
δεν θα λυτρωθείς
αν γυρίζεις στα λημέρια της πληγής.

Τα ντουμάνια στου τρένου τις γραμμές
σου δείχνουνε το χθες θες δε θες
Στα λιμάνια των φάρων οι ριπές
ανάψανε φωτιές αχ μην κλαις.

Αν χαθείς ξανά
στης καρδιάς τον μαχαλά
Κάπου εκεί κοντά
Μεθυσμένη περιμένει μια σκιά.

Βάλσαμο γλυκό
Θα 'μαι δίπλα σου εγώ
χάρτης που διψώ
το μελάνι της πορείας σου να πιω.

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

Η ζητιάνα στο λιθόστρωτο

κόκκινο μαντίλι φοράει

ίσα για να μην ξεχωρίζει

το χρώμα των ματιών της.

Όταν ξαναπεράσεις από ΄κει

μην φοβηθείς να την κοιτάξεις.

Δημιούργημά σου είναι.

Μπ.

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
ονόματα και βλέμματα και δρόμους.

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε.

Κι αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι
αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας
χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας.

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Ζωή κλεμμένη

Ίσως εκείνο που ζητάς

εγώ να μην το έχω

κι απ' ό,τι ονειρεύτηκες

εγώ πολύ ν' απέχω.

Ίσως να μη σου φτάνω εγώ

γιατί πολλά ζητούσες

μα θα 'ταν όλα αλλιώτικα

αν λίγο μ' αγαπούσες.

Μη μ' αποφεύγεις μάτια μου

μη με κοιτάς σαν ξένη

ζωή που δε μοιράζεται

είναι ζωή κλεμμένη.

Ίσως να σε κρατάει εδώ

μονάχα η συνήθεια

μα όσα κι αν μου 'πες ψέμματα

σ' αγάπησα στ' αλήθεια.

Ως τα χαράματα

Χρώμα δε βρίσκει να κυλά

του χρόνου η μολυβιά

που έγραψε να ζούμε χωριστά.

Δρόμο δε βρίσκει να περνά

της νύχτας η φωτιά

να κάψει όσα αφήσαμε μισά.

Πώς παγιδέψαμε, ό,τι πιστέψαμε

ποιον εφιάλτη μεγαλώναμε κρυφά.

Πώς παγιδέψαμε, ότι λατρέψαμε

σ' ένα αστείο που κανένας δε γελά.

Εδώ, ως τα χαράματα καρδιά μου να 'σαι εδώ

μ' ένα σου βλέμμα πάλι να ξελογιαστώ

να πεις μια λέξη και να σου παραδοθώ.

Εδώ, ως τα χαράματα καρδιά μου να 'σαι εδώ

για όσα ρίξαμε στης λύπης το βυθό

να μετανιώσουμε επιτέλους και οι δυό.

Ως τα χαράματα γίνονται θαύματα...

Κλείνω τα μάτια μου σφιχτά

εκεί στα σκοτεινά

ν' ακούσω το κλείδι σου να γυρνά.

Δένω στο χέρι μια κλωστή

να ΄πιάσει η ευχή

και ό,τι μας χωρίζει να χαθεί.

Πώς παγιδέψαμε, ό,τι πιστέψαμε

ποιον εφιάλτη μεγαλώναμε κρυφά.

Πώς παγιδέψαμε, ότι λατρέψαμε

σ' ένα αστείο που κανένας δε γελά.

Εδώ, ως τα χαράματα καρδιά μου να 'σαι εδώ

μ' ένα σου βλέμμα πάλι να ξελογιαστώ

να πεις μια λέξη και να σου παραδοθώ.

Εδώ, ως τα χαράματα καρδιά μου να 'σαι εδώ

για όσα ρίξαμε στης λύπης το βυθό

να μετανιώσουμε επιτέλους και οι δυό.

Ως τα χαράματα γίνονται θαύματα...

Είναι κάτι δειλινά...

Εγώ γιορτάζω πάντα όταν πονάω

κι άσπρα φορώ όταν πενθώ

να με λυπούνται οι άλλοι δεν το πάω

και κάνω πως δε σ' αγαπώ

Δεν ταίριαξα στις λογικές του κόσμου

δεν μ' είχε η αγάπη στα δεξιά

καλύτερός μου φίλος ο εαυτός μου

και κολλητή μου η μοναξιά.

Μα είναι κάτι δειλινά

που άλλο δεν αντέχω

λέω θα πάρω τα βουνά

λέω θα τρελαθώ

και απαιτώ να 'ρθεις ξανά

και απαιτώ να σ' έχω

έστω και για μια φορά

πριν να σκοτωθώ.

Εγώ είμαι μυστήρια ιστορία

κόντρα πηγαίνω στον καιρό

και βάζω την καρδιά μου τιμωρία

αν καταλάβω πως πονώ.

Κομμάτια κι αν με κάνει η ορφάνια

λέξη για σένανε καμιά

το βράδυ με κοιμίζει η περηφάνια

και με ξυπνάει η ερημιά.

Τα καντήλια

Μ' ένα εικοσιδύο μπλε

τρυπάω του χρόνου το φιλέ

τρυπάω τα δίχτυα

καπνούς ανάσες και φιλιά

τη νύχτα παίρνω αγκαλιά

κερνάω ξενύχτια

Κι αφού δεν έχω κουραστεί

να σε κοιτάω

στην κουπαστή εικοσιδύο

μωρά κι οι δυο μας στα νερά

περάσαν κύματα αλμυρά

σαρανταδύο

Όσο καίνε ακόμα τα καντήλια μας

λάβα το φιλί θα καίει τα χείλια μας

σώματα θ' ανάβουμε στα στρώματα

και στα παπλώματα

όλοι αραχτοί

όσο αντέχει ακόμα το σαρκίο μας

κι όσο υπάρχει κάτι στο ψυγείο μας

Έρωτα ζωής εμείς θα ζήσουμε

κι όταν θα σβήσουμε

θα μεταλλαχτεί.

Με μιαν αγάπη ανακωχή

μ' ένα καινούριο γιώταχι

θα τριγυρνάμε

περνάμε πάντα στην πενιά

να μας ακούει η γειτονιά που τραγουδάμε

Κι αφού δεν έχω κουραστεί

μαζί σου να 'χω μοιραστεί

είκοσι χρόνια

μ' ένα τραγούδι σαν κι αυτό βάλε στο αίσθημα ρευστό

γι' αγάπη αιώνια.

Ederlezi

Απ' τους ώμους να

η άνοιξη περνά

γύρω φτερουγίζει

ξεχνάει εμένα.

Μέρα της χαράς

ποια ζωή φοράς

δρόμο δρόμο παίρνεις

χωρίς εμένα.

Τ' ουρανού πουλιά

πάρτε με αγκαλιά

το βουνό γεμίζει

κεριά αναμμένα.

Να κι η Πούλια, ξημερώνει,

το Θεό παρακαλώ

μα το φως που δυναμώνει

δε μου φέρνει, δε μου φέρνει

'κείνον π' αγαπώ.

Τ' όνομά του ανθός

ευωδιάς βυθός

πείτε στα κορίτσια

να μην το λένε

Μέρα σαν κι αυτή

στου Αη Γιωργιού τ' αφτί

που όλα τα τραγούδια

γι' αγάπη κλαίνε.

Εγώ είμαι αϊτός

Απ΄ την αγάπη σου παίρνω τη δύναμη

όλο τον κόσμο να κατακτήσω.

Απ΄ την αγάπη σου παίρνω τη δύναμη

ως και το χάρο να τον νικήσω.

Εγώ είμ΄ αϊτός κι εσύ ΄σαι τα φτερά μου

κι όταν μου φεύγεις μακριά,

αχ, χάνω το πέταγμά μου.

Απ΄ την αγάπη σου παίρνω τη δύναμη

όλους τους πόνους να τους αντέξω.

Απ΄ την αγάπη σου παίρνω τη δύναμη

πληγές που μ' άνοιξαν να τις γιατρέψω.

Εγώ είμ΄ αϊτός κι εσύ ΄σαι τα φτερά μου

κι όταν μου φεύγεις μακριά,

αχ, χάνω το πέταγμά μου.

Το κόκκινο πουκάμισο

Κύλησα πάνω σου χθες βράδυ σαν βροχή

Και έβαψα κόκκινο το γκρίζο σου πουκάμισο

Χείλια γλυκά μου θα σε μάθω εγώ να ζεις

Σαν ακροβάτης σε σχοινί πάνω απ’ την άβυσσο

Κύλησα πάνω σου χθες βράδυ σαν βροχή

Σαν όστρια σκόρπισα όλα τα καθώς πρέπει σου

Και άναψα πυρκαγιά στην κρύα σου ζωή

Και έκαψα ως το κόκκαλο τα πρέπει σου

Εμείς οι δυο θα ταξιδέψουμε

ότι και αν πρέπει να ξεχάσουμε

ότι και αν χρειαστεί να χάσουμε

ήταν η ώρα, ήταν η μέρα, ήταν η μοίρα

ήταν το φως μεσ΄ στο σκοτάδι

ήταν το γκρίζο σου που έβαψα

κόκκινο της φωτιάς χθες βράδυ

Κύλησα πάνω σου χθες βράδυ σαν βροχή

Κι ήσουν γελαστός και ωραίος σαν αρχάγγελος

Το κόκκινο πουκάμισό σου έγινε αστραπή

Της ομορφιάς που εμείς θα ζήσουμε προάγγελος

Άγριο μέλι

Ο χρόνος είναι κυνηγός,
που με ουράνιο τόξο
ό,τι πετάξει απ' την ψυχή,
ανθρώπου γέλιο ή προσευχή,
το κυνηγάει για να βγει στο φως
για της ζωής τη δόξα.

Μα εμένα κι αν με βρουν τα βέλη,
για δυο φιλιά απ' άγριο μέλι
θα ξεκινήσω
κι αν είναι ο δρόμος θάνατός μου,
κι ο έρωτας πιο δυνατός μου,
μου φτάνει που έφτασα ως εκεί,
θα συλλαβίσω.

Canzone Arrabbiata

Τραγουδάω για όποιον δεν έχει τύχη

τραγουδάω για μένα

οργισμένο τραγούδι λέω για τούτο το φεγγάρι ενάντια σε σένα

ενάντια σ' όποιον είναι πλούσιος και δεν το ξέρει

σ' όποιον λερώνει την αλήθεια

περπατώ και λέω το τραγούδι για την οργή

που μέσα μου φουντώνει

Σκέφτομαι τόσο κόσμο στο σκοτάδι

στης πόλης μέσα τη μοναξιά

σκέφτομαι τις χίμαιρες του ανθρώπου

όλα τα λόγια που λέει και ξαναλέει

Τραγουδάω για όποιον δεν έχει τύχη

τραγουδάω για μένα

οργισμένο τραγούδι λέω για τούτο το φεγγάρι ενάντια σε σένα

τραγουδάω για τον ήλιο που θάρθει

θα πάει στη δύση θ' ανέβει στην ανατολή

τραγουδάω για τις χίμαιρες και την οργή που με πνίγει

Μτφρ: Τζούλια Τσακίρη

Ντεκαφεϊνέ

Προσβεβλημένη βαριά από π-ιό που καταλήγει σε νόσο σπάνια πλην ιάσιμη

Απόψε με κέρασες καφέ

αντάμα στη χαρά μου

στη νύχτα έκανες σεφτέ

να στρώσει τα όνειρά μου.

Είδες πώς σε κοίταζα

σα να ΄μασταν μονάχοι

και σίγουρα σου θύμιζα

πως είμαστε μονομάχοι.

Και ύστερα σαν έφευγα

σε είδα να σωπαίνεις

και μόλο που δεν έκλαιγα

ήθελες με συντροφεύεις.

Showman

Εσύ μπήκες στη ζωή μου

σαν να ήσουν showman,

πίστα θέλεις την καρδιά μου

κι εγώ να φωνάζω "αμάν".

Πίστα την καρδιά μου θέλει

να χορεύει τσιφτετέλι

κι εγώ να τον καμαρώνω

κι όταν φεύγει να πληρώνω.

Μου 'πανε πολλά για σένα

βρε καρδιοκατακτητή,

ότι κάνεις τις βραδιές

show σ' εκατό καρδιές.

Τώρα όμως έχεις μπλέξει

κι απ' τους δυο όποιος αντέξει

άντε ρώτα και για μένα

πόσοι τα 'χουνε χαμένα.

Άνθρωπε της μοίρας μου

Άνθρωπε της μοίρας μου
πουλί κυνηγημένο
πόσα χρόνια πέρασαν
που σε περιμένω.

Ποια ποτάμια σου ΄κλειναν
το δρόμο και τη στράτα
κι ήρθες μες στον πόνο μου
με κουρασμένα νιάτα.

Ήρθες περιστέρι μου
μείνε ξεκουράσου
κι οι γραμμές στο χέρι μου
γράφουν τ΄ όνομά σου

Άνθρωπε της μοίρας μου
πικρό μου πεπρωμένο
όσο δάκρυ έδωσα
να σε περιμένω.

Ποια πελάγη πέρασες
και σε ποια δάση μπήκες
Άνοιξη σ΄ αγάπησα
Φθινόπωρο με βρήκες.

Ήρθες περιστέρι μου
μείνε ξεκουράσου
κι οι γραμμές στο χέρι μου
γράφουν τ΄ όνομά σου.

Ψίθυροι καρδιάς

Καράβι το φεγγάρι στο σώμα κύλησε,
για άνομα πελάγη κρυφά μας μίλησε.
Με μάτια αναμμένα, με λόγια ανήμερα
κατάργησα για σένα σταθμούς και σύνορα.

Τι πρέπει, τι δεν πρέπει, στιγμή δεν σκέφτηκα,
εγώ μέχρι θανάτου σε ερωτεύτηκα.
Σε σένανε με πάνε όλα τα βήματα,
κι ας είναι να περάσω σαράντα κύματα.

Καράβι το φεγγάρι μες στο κρεβάτι μας,
τα χάδια μας λυτρώνει και την αγάπη μας.
Σε χάρτες και σε πόλεις με ψίθυρους καρδιάς
θα καίγονται όσα, φως μου, δεν ήτανε για μας.

Τι πρέπει, τι δεν πρέπει, στιγμή δεν σκέφτηκα,
εγώ μέχρι θανάτου σε ερωτεύτηκα.
Σε σένανε με πάνε όλα τα βήματα,
κι ας είναι να περάσω σαράντα κύματα.