Ο άγνωστος

Νικολάι Ρέπιν. Στο μπάνιο. 1972.

1. Ποιος εμπέδωνε την τέχνη-της-μνήμης:

Και έμεινε στη λησμονιά;

2. Ποιος ίδρυσε πατρίδα και νόμο:

Και καταδικάστηκε σε πατρίδα βάσει νόμου;

3. Ποιος γέννησε με λυγμούς γράμματα και γλώσσες:

Και λούστηκε κατάρες και βρισιές;

4. Ποιος αναγνώρισε στους κυβερνήτες την Ελεημοσύνη:

Ενώ εκείνοι στο δικό του πρόσωπο τον αλήτη;

5. Ποιος δεν σκέφτεται την αγχόνη στον λαιμό του:

Όταν εμφανιστεί κομήτης;

6. Ποιος τοποθέτησε-τις-γυναίκες τόσο ψηλά:

Ώστε να μην μπορούν να κατεβούν;

7. Ποιος έστειλε την κάθε πέτρα στ' άστρα:

Και έμεινε δίχως στέγη;

8. Ποιος έβαζε-φωτιές σε ξένες καρδιές:

Και έγινε ο ίδιος πάγος;

9. Ποιος επινόησε το πρόσωπο-του-Κυρίου:

Μα πεθαίνει όταν το δει;

10. Ποιος ρούφηξε όλο το σεληνόφως από τον Δούναβη:

Και δεν ξεδίψασε;

Mτφρ.: Ισμήνη Ραντούλοβιτς

Θεός μοιάζει τ' ωραίο παλικαράκι σου...

Γουίλιαμ Πάουελ. Φτώχεια και Πρόνοια.1888.

Θεός μοιάζει τ' ωραίο παλικαράκι σου,

που κάθεται κοντά σου κι ακούει προσεκτικά

το λόγο το γλυκό σου και το γελάκι σου

κελαρυστά.

Σας βλέπω κι η καρδιά μου κομμάτια γίνεται

τριγύρω στο λαιμό μου σφίγγεται μια θηλιά∙

πνίγομαι, η φωνή μου νομίζω σβήνεται

σιγά-σιγά.

Γλώσσα δεν έχω πλέον. Πάει βουβάθηκα!

Μέσα μου αρχίζει τώρα να καίει μια φωτιά.

Τα μάτια μου θολώνουν. Το φως μου! Χάθηκα!

Πάω στα τυφλά!

Βουίζουνε τ' αυτιά μου, τρέμω, ζαλίζομαι.

Ιδρώνω, πρασινίζω σαν τα χλωρά σπαρτά.

Αν δεν πεθάνω τώρα, ψυχανεμίζομαι

λιποθυμιά.

Μα ο φτωχός το θάρρος πρέπει της πείνας του

να έχει, να τολμάει...

Μεταγραφή: Γ. Μπλάνας

Στίχοι επικαιρότητας

Ανρί Ματίς. Η Μουσική. 1910.

«Και σεις μπορείτε να περιγράψετε αυτό;»

(Από το Ρέκβιεμ της Άννας Αχμάτοβα)

Ήταν μια εποχή

που από τα ανοιχτά παράθυρα

έβρεχε ανθρώπους στη γη.

Έπεφταν αργά αργά

εδώ ο ένας εκεί ο άλλος

σαν μεγάλες γιγαντιαίες

μα πάλι σταγόνες δεν μπορούσες να τους πεις.

Έπεφταν αργά μα σταθερά

Σ' ένα πάρκο είδε η φίλη μου

δύο στη θάλασσα χαρίστηκαν στο κύμα

Σ' ένα νησί τον είδε να πέφτει η αδερφή του

καθ' ένας με τον τρόπο του

δεν είχε σημασία πως

Έπεφταν

αυτό μονάχα είχε σημασία

Πώς να περιγράψεις την εποχή

που έβρεχε ανθρώπους;

Μαλακούς και σιωπηλούς ανθρώπους

που έπεφταν άσπιλοι σαν χιόνι στη γη;

Η πτώση τους

άλλαζε τη μορφολογία του εδάφους

σύσταση, σταθερότητα και υφή.

Και όλα, όπως κι αν πατούσες,

άρχισαν σιγά σιγά να γλιστράνε, να βουλιάζουν

να σε τραβάνε προς τα κάτω.

Μπορεί άραγε να σωθεί μια χώρα

αν βρέχει έτσι συνεχώς;

Ξεδιψάνε καλύτερα τα χωράφια;

Έχει περισσότερη σοδειά;

Έχουν καλύτερο φαΐ τα ζωντανά της;

"It has to be done!

It has to be done!"

επαναλάμβαναν στεγνά οι Γερμανοί.

«Για να σωθεί μια χώρα»

αποφάνθηκαν οι αγορές, «πρέπει

να βρέξει ανθρώπους».

Κοίτα...

Μαδρίτη, Λισσαβώνα, Αθήνα,

Καστίλλη, Λεόν, Αραγονία

Συνεχίζουν να πέφτουν... 

Στον ηθοποιό

Νεκρή φύση με φρούτα. Άγγελος. 2006.

Στις παραστάσεις του 2013

Μπ.

Μάσκες φοράς όταν δεν «παίζεις».

Μόνο όταν «παίζεις» υπερβαίνεις το ψέμα.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Ηλέκτρισε

Οδικώς. Βανέσα βαν Έικ. 2010.

Θα επέστρεφες από ταξίδι.

Στο τηλέφωνο μού περιέγραψες

το τοπίο που διέσχιζες με το αυτοκίνητο,

τη διαύγεια και τα εξαιρετικά χρώματα της μέρας.

Ο ήχος της φωνής σου

άγγιξε, ηλέκτρισε με έρωτα όλο το σώμα μου.

Ένα ντελίριο.

Εκτυφλωτικός και πανίσχυρος ο έρωτάς μας.

Ήχος

Η τραγουδίστρια. Βασίλι Καντίνσκι. 1903.

Σε μια προσπάθεια να σε αναγγείλω.

Δούλα στο ίδιο μου το Βασίλειο.

Χτύπησα τρεις φορές το σήμαντρο.

Αθόρυβα.

Κεντημένοι παλμοί σε επίσημο ένδυμα.

Ας χορέψουμε απόψε.

Κι ύστερα σκίσε το παραμύθι.

Ο ήχος του φόβου είναι η μουσική μου. 

Επιστημονικό Προλεταριάτο

Νέα Υόρκη, Παραμονή Χριστουγέννων 1931. Εργάτες στη σειρά για να πληρωθούν. Η δουλειά τους: ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στο λασπότομο που αργότερα ανεγέρθηκε το Κέντρο Ροκφέλερ. Σήμερα, σύμφωνα με τον αστικό θρύλο, όποιος δει το δέντρο του Ροκφέλερ ν΄ ανάβει δεν μπορεί να αρνηθεί ότι έρχονται Χριστούγεννα. Για το λόγο αυτό, οι προλετάριοι υποχρεώνονται να εργάζονται με την πλάτη στραμμένη στα φώτα του καπιταλισμού.  

Εγώ λοιπόν στη φάμπρικα με βάρδια

δεν σκέφτηκα καθόλου να δουλέψω

και πάντα διάβαζα, να πάρω το πτυχίο.

Τώρα περνώ μ΄ εφημερίες τα βράδια

-ξενύχτια που δεν ξέρω αν θ΄ αντέξω-,

μα είμαι γιατρός σ΄ ένα νοσοκομείο.

Την υπηρέτρια δεν θα παραστήσω

κι έκανα και σπουδές στον τουρισμό.

Όμως ποτέ δεν θα έραβα φασόν.

Τρεις γλώσσες έμαθα για να συνομιλήσω

με τον πελάτη, ντόπιο ή αλλοδαπό,

στο πόστο συνεχώς της ρεσεψιόν.

Υδραυλικός, ηλεκτρολόγος δεν θα γίνω

και βέβαια όχι στην οικοδομή

-στους μετανάστες οι βαριές δουλειές.

Σ’ ένα κομπιούτερ διαρκώς θα λύνω

λάθη στο σχέδιο, στην υποδομή.

Θα ξενυχτάω για τις νέες εφαρμογές.

Σας λέω πως στη φάμπρικα δεν θα ΄μαι

και φόρμα δεν θα βάλω εργατική.

Κουστούμι, ταγιεράκι και γραβάτα.

Εξέκιουτιβ και μάνατζερ: Περνάμε

πολύ καλά στην πολυεθνική,

χτυπώντας δωδεκάωρα για πάντα.

Έμαθα με τα χρόνια ν’ αντιμετωπίζω

αφ΄ υψηλού την όποια χειρωνακτική

την εργασία, λες και παρακάτω

δεν με περίμενε αυτό που τώρα ορίζω:

Επιστημονικό  –που εθελοτυφλεί,

μ΄ ακόμα  ωστόσο Προλεταριάτο.

Εις Ανάμνηση (Το Ευτυχισμένο Πένθος)

Willy Verginer. Συλλογή In Hoc Signo. 2011.

χέρια

παλάμες

άδειοι δρόμοι

σπίτια από μάρμαρα παλιά

εις ανάμνηση μόνο δάκρυα

όλα κινούνται μέσα σου

αγάλματα πορτραίτα

φυτά