Gracias a la vida

.
Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε δυο μάτια που όταν τα ανοίγω
τέλεια διακρίνω το μαύρο από το άσπρο
και στον απέραντο ουρανό το βάθος του το αστροφώτιστο
και ανάμεσα στα πλήθη τον άντρα που αγαπώ.

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε την ακοή που σε όλο της το εύρος
αποτυπώνει νύχτα και μέρα γρύλλους και καναρίνια
σφυριά, τουρμπίνες, γαυγίσματα, μπόρες
και τη φωνή, την τόσο τρυφερή του καλού μου αγαπημένου.

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε τον ήχο και το αλφαβητάριο
που μ' αυτό τις λέξεις σκέφτομαι και ξεκαθαρίζω
μητέρα, φίλος, αδερφός και φως που φωτίζει
τη διαδρομή στην ψυχή αυτού με τον οποίον είμαι ερωτευμένη..

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε το βάδισμα στα κουρασμένα μου πόδια
με αυτά διέσχισα πολιτείες και λασπωμένα χωριά
παραλίες κι ερήμους, βουνά και πεδιάδες
και το σπίτι το δικό σου, το δρόμο σου και την αυλή σου.

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε την καρδιά που φτερουγίζει
στο περίγραμμά σου
όταν κοιτάζω τον καρπό του ανθρώπινου μυαλού
όταν κοιτάζω το καλό τόσο μακριά απ' το κακό
όταν κοιτάζω στο βάθος των φωτεινών ματιών σου.

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε το γέλιο και μου έδωσε το κλάμα,
έτσι εγώ διακρίνω τη χαρά από τη θλίψη
τα δυο υλικά που σχηματίζουν το τραγούδι μου
και τραγούδι δικό σας που είναι το ίδιο τραγούδι
και το τραγούδι όλων που είναι το δικό μου τραγούδι.

Ευχαριστώ τη ζωή
Ευχαριστώ τη ζωή

 Μτφρ: ghteytria 

Των μεσονυχτίων

Εάν το οικοδόμημα του Κόσμου σ΄ ένα ενδόμυχο πληροί την πλήρη συνείδηση και μια σκέψη καθαρή τότε και μας προσανατολίζει αλλά και ανατρέπει τη μεταφυσική των πραγμάτων που μας περιβάλλουν πλέον.

Είθισται να κυριαρχεί μια παντοτινών ορισμών εξουσία στον έρωτα αλλά πώς το κρυφό νόημα και η ψυχή εξαντλούν μιας αληθινή ζωή και πώς κυριαρχεί η των ακριβών ηθικών σιωπή;

Μιαν ημέρα άλλη η ποίηση της πρώτης πρώτης Φυσικής διακριτή σ΄ ένα σύνολο, πράξη και μουσική αλλέως θα ορίζει το πάθος για το οποίο μας μνημονεύουν οι αμφισημίες. Ξοδευόμαστε; Αν και γιατί διαρκούν τα εύφλεκτα στοιχεία μας στον έρωτα του κατ΄ εναντίον. Ειδάλλως τι;

Εν δυνάμει τα στοιχεία τα εγκόσμια στο σώμα και όχι μόνον κατακτούν με ολίγον ενδελεχές τον μέλλοντα χρόνο. Η ευφυΐα συνορεύει με την τρέλα ή είναι το ίδιο και το αυτό; Συλλαβογράμματα συγκρατούν το χώρο στα νερά των αφελών ποτέ.

Κάποτε οι πληθυσμοί των γραπτών ευδοκιμούσαν και επαλήθευαν τα σχήματα των μεσονυχτίων. Όσο και αν αργούν μερικές φορές τα Ώκιμα να σαστίσουν, σαστίζουν και δεν επιστρέφουν ποτέ.

Διαρκεί όπως δεν το ήξερες ποτέ το πρόσωπο των μονογενών. Ή εσύ μέσα μου ως αγρυπνία και ηδύοσμος των κινδύνων.

Αν είναι η αγάπη έγκλημα

.
Αν είν΄ η αγάπη έγκλημα
έχω εγκληματίσει
και συνεχώς θα εγκληματώ
αφού δεν το μετανοώ
που σ΄ έχω αγαπήσει

Μα αν είν΄ η αγάπη σφάλμα βαρύ
να τη δικάσει ποιος μπορεί

Αν είν΄ η αγάπη έγκλημα
μόνο οι καρδιές το ξέρουν
ας δικαστώ κι εγώ μ΄ αυτές
τις εγκληματικές καρδιές
που κλαίνε κι υποφέρουν

Μα αν είν΄ η αγάπη σφάλμα βαρύ
να τη δικάσει ποιος μπορεί

Στα δύσκολα

Τις δύσκολες λέξεις
μαλακώνω με φιλιά.
Ακουμπώ προσεκτικά
το σώμα μου στο στίχο
συγχρονίζομαι,
όπως παιδί ταίριαζα την ανάσα μου
με τη ροδακινιά
ή τη γάτα που αγαπούσα.

Τρίβοντας τότε στα χέρια μου
νήματα-νοήματα
κι είναι φορές
που αναζητώ τρελά τη γομολάστιχα.

Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει

Δίχως λοιπόν εκπτώσεις
μα κι οι πτώσεις
έχουν εκπέσει δυστυχώς.
Τόσο φτωχός
χωρίς ψιλή, δασεία
δίχως πνεύμα γενικώς!
Μονάχα μ΄ ένα σώμα
κι αυτό σε κώμα
στην ουσία.
Τι να σου δώσω τάχα
δίχως Δοτική;
Χωρίς την Ευκτική
όσες ευχές και να ΄χα
δεν θα ΄φτάναν ως εκεί.
Μείναμε τώρα μόνοι χωρισμένοι
Με τα «πρέπει» και τα «μη».
Το «σ΄ αγαπώ» χωρίς περισπωμένη!
Αλλά η αγάπη όλα τα υπομένει
και μακροθυμεί.

Αφηγήσεις

Αφήγηση πρώτη

Εδώ και καιρό

σπρώχνουμε το χαμόγελο σε γέλιο

Και με καιρό πάλιν Αναμενόμενη

Κ.Α., 1994

Αφήγηση δεύτερη

Κάτι σαν ζέστη

είχε καθίσει πάνω στους ανθρώπους

Κοιτώντας τον ήλιο

κρατώντας το χρόνο στην αγκαλιά μας…

Ν.Α.

Πιο ήρεμα

Πιο ήρεμα δεν γινότανε
να περπατήσουμε στους δρόμους
να κλείσουμε πόρτες και παράθυρα
στην ερημιά την ανθρώπινη.
Να φύγουμε πέρ΄ από τη θύελλα
στην απέναντι όχθη την αδιάφορη
την ήσυχη κατοικία
των βουβών αγαλμάτων.
Πιο ήρεμα δεν γινότανε
να κατοικήσουμε κι εμείς αλλού
ανάμεσα σε λωτοφάγους συγγενείς
δίπλα σε σκοτωμένα γεράκια.

Τώρα θα διαβάσω

Τώρα θα διαβάσω,
γαλήνια γιατί το καθήκον μου έκανα
κι επισκέφτηκα τις λίμνες.
Όχι από κοντά,
η καταιγίδα το απαγορεύει,
το ιδιόκτητο κτήμα του άρχοντα
τις περικλείει,
αλλά από μακριά.
Καθώς στην αληθινή ευτυχία
στη ζωή μας.
Τώρα που το καθήκον μου έκανα
μπορώ να φύγω.
Σαν τον μαρμαρά που πελεκούσε
τον σταυρό του τάφου του
μόνος,
γιατί όχι,
κάποιος άλλωστε έπρεπε να το κάνει.
Καλύτερα μόνος,
η δουλειά καλύτερη, πιο εγγυημένη.
Τούτη η χώρα έχει μια τραγική ομορφιά,
που οι σταγόνες της βροχής
χτυπούν αδιάκοπα.
Έτσι ξεπλένεται η οδύνη
και γαληνεύει.
Σαν και μένα που απόψε θα διαβάσω,
ήσυχη γιατί η ώρα τέλειωσε καλά
κι αύριο η θλίψη για σένα
θάναι τόσο μακριά μου.
Ανάγκη,
εκεί σε βάφτισα.