Στους πέντε ανέμους

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
για μια φορά ακόμη με εκδικείσαι
να είσαι εδώ και όμως να μην είσαι
κι ενώ πως δεν θα φύγεις προσποιείσαι
μα γίνεσαι άνεμος κι εσύ, γίνεσαι άνεμος και συ

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
για μια φορά ακόμα με παιδεύεις
μ΄ ένα τίποτα με συντροφεύεις
κι από το τίποτα τα πάντα κλέβεις

και γίνεσαι άνεμος κι εσύ, γίνεσαι άνεμος και συ

Κι εγώ σαν άνεμος θα φύγω θα χαθώ
κι όπως θα φεύγω φως μου, θα σε ονειρευτώ
να μ΄ αγκαλιάζεις κι εγώ να προσπαθώ
για μια φορά να σ΄ αρνηθώ, θα σ΄αρνηθώ
κι εγώ σαν άνεμος θα φύγω θα χαθώ
κι όπως θα φεύγω φως μου, θα ερωτευτώ
τους πέντε άνεμους μ΄ αυτούς θα ξεχαστώ
και δεν θα ξαναρθώ

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
τα χρόνια μου μαζί τους να ξοδεύω
αγκάλιασα κι εγώ τους πέντε ανέμους
κι απ΄ ό,τι σε θυμίζει δραπετεύω

και γίνομαι άνεμος και ΄γω, γίνομαι άνεμος και ΄γω.

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
και τώρα πια μ΄αυτούς θα ταξιδεύω.
λάτρεψα κι εγώ τους πέντε ανέμους
τις νύχτες τους φιλώ και τους χαϊδεύω
και γίνομαι άνεμος κι εγώ.

Και απέστρεψαν το πρόσωπό τους

Και η Αφροδίτη
πρόβαλε γυμνή
έτσι όπως την ξέβγαλε
η Πέτρα του Ρωμιού
και άρχισε να περιφέρεται
στους δρόμους της ημικατεχόμενης Λευκωσίας.
Να τριγυρίζει ανάμεσα στους περαστικούς
και αυτοί να την προσπερνούν
χωρίς να δίνουν καμιά σημασία.
Να καταφεύγει στην πράσινη γραμμή
και οι στρατιώτες
να αποστρέφουν το πρόσωπο.
Να προσπαθεί
να πιάσει κουβέντα
με τους θαμώνες των καφέ και των ορθάδικων
κι αυτοί να πίνουν αμίλητοι
το αναψυκτικό και τον καφέ τους.
Θέλησε τότε
να ψηλαφήσει το κορμί της.
Όλες οι διαστάσεις στη θέση τους.
Οι γοφοί ελκυστικοί όπως πάντα
τα στήθια ζουμερά όπως πάντα
το αιδοίο υγρό όσο ποτέ.

Και τότε κατάλαβε
Μια Αφροδίτη
δεν είχε απολύτως καμιά θέση
στην ημικατεχόμενη Λευκωσία.

Θα σε θυμάμαι

Αν στήνει ο καπνός παγίδες
φτερά σηκώνω και πετώ
από ψηλά να σε κοιτάζω
τα βήματα σου να μετρώ

Τα πιο μεγάλα σ' αγαπώ
της μοναξιάς τραγούδια θα 'ναι
θα σε θυμάμαι

Τα πιο μεγάλα σ' αγαπώ
έμαθα πάντα να φοβάμαι
θα σε θυμάμαι

Κι αν σε τραβήξουν οι χειμώνες
στον παγωμένο τους βυθό
απ' το δικό μου καλοκαίρι
ήλιο να πάρεις κι ουρανό.

Κατάκτηση

Ακόμη κι αν η μουσική,
Το ωραιότερο
τραγούδι σου ψιθυρίσει,
εσύ τα βάζα σου
άδεια θα κρατήσεις,
την κουρτίνα σου
θα τραβήξεις
για ν΄ αναπολήσεις την ουσία
μιας συγκίνησης,
τη γνησιότητα εκείνης
της στιγμής.

Κι αν όλα τώρα,
είναι μια θύμηση,
τούτη η ανάμνηση στο παρόν
ενεδρεύει,
τ΄ οξυγόνο της διοχετεύει,
σε τυλίγει σφιχτά και μέσα από
δάκρυα ζεστά,
η δύναμη της ψυχής σου,
τούτη την αίσθηση,
κάνει πάλι δική σου.

Ταπεινά λόγια

Αν το ακούσεις με μουσική
συμπεραίνεις: έρωτας.
Αν το ψιθυρίσεις με χαμόγελο
αποφαίνεσαι: φιλία.
Αν το αγγίξεις με βελούδο
συνοψίζεις: αγάπη.
Αν όμως το φιλέψεις μ΄ όλα αυτά
και όλα εκείνα που κρύβει ο νους
καταλήγεις: ιδεολογία.
Εσύ, μια ιδεολογία, τώρα.
Να ονειρεύομαι, να αγωνίζομαι,
να μελετώ, να ελπίζω.
Εσύ μια ιδεολογία, πια,
μαζί σου να κάνω τα πάντα.
Όλα αδιαίρετα και μοναδικά,
Όλα μεταμορφωμένα στο ιδανικό.
Εσένα.

Η γυναίκα του Λωτ

Όταν καταρρίπτεται και η τελευταία δικαιολογία,

οι στίχοι γίνονται αλμυροί∙ ο εαυτός ανύπαρκτος.

Εξάλλου τον ακρωτηριασμό, μισερός τον κάνει.

Μπ.

Η γυναίκα του Λωτ παραμένει
μέσ΄ απ΄ όλα τα στατικά
δομημένα σχήματα.
Να δείξω τη γυναίκα του Λωτ;
Πώς; Αφού είναι απ΄ όλα
τα βουβά το πιο αλάτι,
το πιο ακίνητο του θανάτου
ενός θανάτου επίμονου
ακίνητου μέσα σε μια συνεχή
περιέργεια που εκφράζεται
με την κίνηση που απέμεινε
την τελευταία
φωνή κραυγαλέα:
ποιοι είσαστ΄ εσείς οι κόκκινοι
πυρωμένοι από φλόγες;
Ποιος είναι ο ακόλαστος
εγώ ή εσείς;
Τι γυρεύω εδώ εγώ
καταδικασμένη για πάντα στη σιωπή;
Βλέπω το τρομερό ξέσπασμα
της επιθυμίας σας και ΄γω
για πάντα θα μένω
αμέτοχη, βρίζοντας και φτύνοντας
κάτι κρυστάλλους επίμονους
που μου κατατρώγουν το στόμα.
Διψάω∙ δε θέλετε να μου δώσετε νερό
μου δίνετε μόνο αδιάντροπα
αυτή την τρομερή σας εικόνα.
Το ψωμί σας είναι λυσσασμένο
μα εγώ θα ΄δινα τα πάντα
για ένα ψίχουλο.

Σατανική σύμπτωση

Η ανυπομονησία
η καμία απολύτως βιασύνη
ο τρόπος του λέγειν
ο τρόπος του σιωπάν
η επιμονή
η εύσχημη υποχωρητικότητα
το ζωηρό ενδιαφέρον
το ράθυμο ενδιαφέρον
το αμέσως
το κόμπιασμα
το εξαρτάται απ' τον καιρό
το ασχέτως καιρού
το πολύ επιθυμητό
το αξεκαθάριστα επιθυμητό
και το κατ' ανάγκην

έχουν τον ίδιο ακριβώς κωδικό:

αλήθεια πότε θα σε δω;

Δεν είναι περίεργο;

Στη διάλυση του λαβυρίνθου

Κάτω από την καρδιά, ένα ποτάμι
πυρακτωμένης λάβας που συντρίβει
τη βάση της ίδιας απόστασης
όλων όσων ήμουν.
Κάτω από την καρδιά ένα σύννεφο καπνού
που θολώνει τους καθρέφτες, τους σκιαγραφεί
με λάμψη θανάτου.
Ήδη το τίποτα είναι τίποτα.
Εγκατάσταση τελική
στη διάλυση του λαβυρίνθου.

Μτφρ.: Β.  Χορμοβίτη