Στη ... Mπαντα

Απουσία

2012-02-06T23:10:00.001+02:00

Όταν μου λείπεις, θυμάμαι ένα πεύκο.
Στην κορυφή του κελαηδάει
το φως: κρυστάλλινο πουλί. Βαθιά στη γη,
μαρμάρινες παρθένες περιμένουν
τον πρίγκιπα ασπάλακα στο υπερώο του Άδη.
Στην εύοσμη καρδιά του ρετσινιού,
το μυρμήγκι θησαυρίζει τον χειμώνα του
κι ο τζίτζικας διαβάζει αρχαίους τραγικούς,
αποστηθίζοντας την ένδοξη πενία του.

Όταν μου λείπεις, ξέρω
πως είναι ωραία να μου λείπεις·
είναι ωραία: σαν ζωή.

Αφότου έφυγες

2012-02-05T14:50:00.003+02:00

Ραδιόφωνα
καλύπτουν τους οδυρμούς
του φονικού σου

Χρώμα έρωτας

2012-02-03T00:27:00.001+02:00

Χρώμα στον κόσμο
που να το λένε έρωτα
δεν υπάρχει
και όμως είμαι από αυτό
όλη βαμμένη

Ραντεβού με μιαν άγνωστη

2012-01-19T17:05:00.002+02:00

Τι θα φοράς συνεννόηση
να σε γνωρίσω
ώστε να μη χαθούμε πάλι
μες στους πολυπληθείς σωσίες σου;

Γυμνή

2011-12-31T13:22:00.003+02:00

Στο χρόνο, γένους αρσενικού.

Σ΄ αυτόν που φεύγει

σημαδεμένος από την απουσία της παρουσίας σου.

Στο παγκάκι εκείνης της νύχτας,

που δεν ξημέρωσε ποτέ.

Στον «ιδιωτικό μου γκρεμό»,

φορτωμένο με σκέψεις και φωνές.

Στις ώρες που μένουν

και επιμένουν ανεκμετάλλευτες.

Σε εσένα που μόνο είπες, κάποτε.

Μπ.

Ίσως να φαίνεται
ότι γράφω για κάτι το εντελώς διαφορετικό
αλλά γράφω πάντοτε για το ίδιο γεγονός:
την αποσύνθεση του ονείρου.
Αυτά τα μικρά αγάλματα στο τζάκι-
Όπως συνεχώς καταστρέφονται από τον χρόνο.
Το πρόσωπό μου στον καθρέφτη
όπως έχει διαχωριστεί
στο δικό σου προσωπείο
και το δικό μου.

Αυτό είναι το τέλος του δρόμου
είχες κάποτε πει. Θα έλεγα ότι
αυτή είναι η άκρη
του ιδιωτικού μας γκρεμού.
Πάρε το προσωπείο μου.
Προτιμώ τα σκοτεινά τοπία.
Τα μαύρα πάρκα.
Σκόπευσα ποτέ στο φως;
Αυτή την αστραφτερή φωτογραφία.
Πάρε την από δω.
Δεν έχει σχέση μ΄ εμάς.
Όπως η απουσία κυριαρχεί.
Η παράλογη εκδοχή της ιστορίας.

Μην προσπαθείς να μ΄ εξημερώσεις
ή να μου προσφέρεις τη θηλυκή μου μορφή.
Ανήκω αλλού.
Οι απολαύσεις μου
είναι αυτές του νου.

Εκτός τόπου και χρόνου.

Ασανσέρ

2011-12-22T00:06:00.003+02:00

Έτσι οι άνθρωποι παραπονιούνται περιμένοντας το λεωφορείο, «μόνο το δικό μου δεν περνάει», περνούν λοιπόν τη ζωή τους περιμένοντας να περάσει το δικό τους, όμως κανενός «δικό» δεν περνάει γιατί περνάει πάντα των άλλων κι έτσι εγώ, φίλοι μου, ή θα πάρω το επόμενο ή θα πάω σπίτι με τα πόδια.

Ευθύνη

2011-12-11T00:18:00.002+02:00

Ίσως να ευθύνεται η παραζάλη της ψυχής μου,
αλλά η συντομία των ονείρων,
όσο κι αν κούρνιασε,
δεν φυλακίστηκε σε κανένα χάδι,
μόνο σε κάθε αναίμακτο και βιαστικό φιλί
κρέμασε τη γύμνια της
με μιά ηδονή σαρκαστική.

Οι μέρες που ζούμε

2011-12-02T23:45:00.001+02:00

Ο έρωτας είναι περίεργο πράγμα
τώρα που η πόλη καίγεται
κι οι νύχτες μοιάζουν με λαμπάδες
αν κάτι με κρατά απ' το να σ' αγαπήσω
είναι που δεν τολμά να βάλει τέλος
ο χειμώνας
από έγνοια μην τερματίσει την ελπίδα
στα χείλη
που 'χουν μείνει δίχως φιλί
κι αυτή η πόλη τρομαγμένη κι ανέραστη
περιμένει στην άκρη μιας άλλης πόλης

εχτές το μετρό
κουβαλούσε εμάς
απεργούς, διαδηλωτές, αργόσχολους κι αυτούς
που έτυχε να είναι εκεί
εγώ ένας από αυτούς
αυτή την ώρα τη μεσημεριανή
που δεν έλεγε η βροχή να κοπάσει
εχτές στο μετρό
πρόσεξα για πρώτη φορά
δίπλα στο διπλό τζάμι
γερμανικής κατασκευής
τον απηνιδωτή
μπορεί και να μου τον έδειξε κάποιος
μια κάποια άλλη φορά
μα χτες το βλέμμα μου σκόνταψε πάνω του
και σκάλωσε

σε περίπτωση ανάγκης σκέφτηκα
τι μάταιο να προβλέπεις
αυτό που ήδη ξέρεις
πονάμε περισσότερο γι' αυτά που θα ζήσουμε
αυτή η ανέραστη πόλη
δεν έχει ανάστημα
μόνο κραδαίνει τις πατερίτσες
πάνω από τα κεφάλια μας
σαν θεός τιμωρός
μην τύχει κι ερωτευτούμε
μην τύχει κι ελπίσουμε σε κάτι

και κάτι μέσα μου
σκιρτά
οι αισιόδοξοι θα πουν
ο πρώτος χτύπος
οι λιγότερο αισιόδοξοι
θα το ονομάσουν αναλαμπή
όπως η φωτιά που ορθώνεται λίγο πριν κάψει
και το τελευταίο οχυρό
μετά θα σβήσει

η στάχτη δεν καίγεται

Αυτή

2011-11-26T01:31:00.001+02:00

Μένει σε μια στέρφα γη του Νότου.
Μένει μόνη.
Η άνοιξη ανοίγει σαν λεπίδα εκεί.
Ταξιδεύω όλη μέρα σε τρένα και φέρνω πολλά βιβλία-

μερικά για τη μητέρα μου, μερικά για μένα
ανάμεσά τους και τα Άπαντα της Έμιλυ Μπροντέ.
Αυτή είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας.

Και ο βασικός φόβος μου επίσης, που έχω σκοπό ν' αντιμετωπίσω.
Όποτε επισκέπτομαι τη μητέρα μου
είναι λες και γίνομαι η Έμιλυ Μπροντέ,
η μοναχική ζωή μου με περιστοιχίζει σαν στέρφα γη,
το άχαρό μου σώμα να βαρυπατεί στα λασποτόπια με μια αίσθηση μετάπλασης
που σβήνει σαν πλησιάσω την είσοδο της κουζίνας.
Ποιο κρέας είναι, Έμιλυ, που χρειαζόμαστε;

Το σπίτι στους 40 δρόμους

2011-11-07T20:51:00.001+02:00

Ακόμα
Πόλεις νησιά
Μια χώρα
Τοπωνύμια
Δήμοι φυλές

Ακόμα
Μια μοναδική
Αφηρημένη έννοια
Εντελώς αφηρημένη
Η ελπίδα

Κάτι θα σήμαιναν
Οι οδοδείχτες στη διαδρομή
Οι σύντομοι σταθμοί

Κενοί στο χώρο
Χώροι συνεχόμενοι
Βαγόνια του συρμού

Τα πάντα ρει

Οι ράγες έχουν τιναχτεί,
μπάζα, σώματα
Σηματοδότες σκοτεινοί

Πέθανα για την Ομορφιά

2011-11-02T15:27:00.002+02:00

Πέθανα για την Ομορφιά - και πάνω
Που είχα βολευτεί μέσα στον Τάφο
Που πέθανε για την Αλήθεια Κάποιος, έμπαινε
Σε διπλανό Δωμάτιο -
Με ρώτησε ψιθυριστά «Τι έφταιξε»;
«Η Ομορφιά», του απάντησα -
«Σ' εμένα - η Αλήθεια - Όμοια τα Δυό -
Είμαστε, Αδέρφια», είπε -
Κι έτσι, σαν Συγγενείς, μιας Νύχτας -
Τα λέγαμε απ' τα Δώματά μας -
Βρύα ώσπου έφτασαν στα χείλη μας -
Και σκέπασαν - τα ονόματά μας -

Παράσιτα

2011-10-05T23:21:00.002+03:00

Βλέμμα σπατάλησες
κοιτώντας δυο παράθυρα
όπως όπως, όταν, άμα.
Λόγια σκόρπισες
ντύνοντας τις υποσχέσεις
με ανυπαρξία.
Ψέμα έστησες
φτιάχνοντας ζωή
χωρίς κρίκους.
Μα δεν θα πεισθώ ποτέ
για κείνους που παρασιτούν επάνω σου
που σε θέλουν μικρό
στο μεγαλείο της ασημαντότητά τους.
Να μπορούσες να κοιτάξεις
από την κλειδαρότρυπα της ζωής σου
πώς σε βλέπουν.
Τότε, μόνο θα καταλάβεις.
Ποτέ.
Ίσως επειδή πρέπει να σκύψεις.

Μετά

2011-09-19T23:53:00.003+03:00

Μετά θα γίνω άμμος.

Κόκαλα άσπρα κελύφη
Δόντια μαργαριτάρια.

Θα βάψει το αίμα μου κοράλλια
Ψάρια τα σπλάχνα μου θα ταΐσουν.

Και τα μαλλιά θα κολυμπούν με φύκια
Και των μαλλιών μου η λάμψη στα ρηχά θα παίζει.

Κι όλο το δέρμα μου άμμος
Ζέστη, απαλή στα πόδια των παιδιών.

Χάδι δροσιάς τη νύχτα στων εραστών τις πλάτες
Υγρή αγκαλιά των κοχυλιών, αστρόσκονη.

Και πρώτη ύλη παλατιών που ο άνεμος γκρεμίζει.

Αθυρόστομος περίπατος

2011-09-13T23:10:00.002+03:00

«Η συνουσία στη φύση είναι πέτρα κρεμασμένη από ένα σκάφανδρο που οδηγεί διαρκώς προς το άπειρο», συλλογιζόταν ενώ περπατούσε και το μυαλό του οξυγονώθηκε, έλυνε κόμβους κι έκοβε δεσμούς. Ήταν θαμνό, αλλά ένιωθε δέντρο. Είχε ρίζα, μα δεν έπιανε στα χέρια του κλαδιά. Περπατούσε στο λασπόδασος κι άφηνε τις πατημασιές του να γίνονται γίγαντες. «Διώχθηκα από τη συνουσία», σκεφτόταν. «Ο καβγάς μας γέννησε εσπεριδοειδή». Έπαιρνε δρόμο κι εκείνος τον άφηνε. Θα γύριζε αλλά κλωτσιά στα σκέλη δεύτερη δεν θ' άντεχαν τ' αχλάδια. Έτσι, είπε να πατήσει σιωπηλά στα πατήματα, να βουλιάξει τα γουρούνια του στις λάσπες. Βούλιαζε ξανά και ξανά και κάθε πίδακας ήταν γη κολλημένη στο πέλμα του. Έφτασε πίσω στης συνουσίας το μέρος, εκεί που το ζαχαροκάλαμο καμάκωσε ένα ψάρι. Στο μυαλό του, η Γκρέτελ φούσκωνε το στήθος της με σιλικόνη από γάλα πλαστικό. Ο Μινώταυρος -ο Μίνωας του ταύρου ο γιος- χτενιζόταν στο μπουντουάρ. Έπεφτε βαθιά στη νοσταλγία κατακέφαλα. Πνεύμα δεν υπήρχε κάτω απ' τα πόδια, μόνο που και που κάτι μύγες απήγαγαν το σώμα του, από έρωτα. Εκείνος γαργαλούσε γέλια και έσπερνε πένθος. Σε κείνο το σημείο μέτρησε σαλιγκάρια αντί για πρόβατα. 104 στο μέτρημα - ήρθε η ώρα που τον παίρνει ο ύπνος. Κι έγειρε σ' αυτό το τρίτο πόδι της κεραίας τους. Κάπου εκεί αυτό το ακέφαλο σέλας τον δάγκωσε κι εκείνος από θαμνό έγινε ο φύλακας και το χρυσό κοράκι. Κι όλο αυτό επειδή ήπιε λίγο γάλα και μέθυσε.

Επεισόδια στο αγροτεμάχιο 2

2011-08-29T22:17:00.000+03:00

Αξύριστοι και πεινασμένοι
ή όπως ο Πλάτων αναφέρει
κλητοί και άκλητοι, παράσιτοι, σκιαί
παίρνουν το θλιβερό σαρκίο απ' τα δείπνα
και μπαίνουν με τα κλοπιμαία τους στο χωραφάκι.

Τότε είναι που τρελαίνονται τ' αηδόνια
και σταματάνε το τραγούδι τους
για να τσιμπήσουν από της χλεύης το πανί

ενώ στην Πιερία νοτισμένες οι κλεψύδρες
τα άγρια στοιχήματα αναλαμβάνουν περί χρέους.

Ούτε και δω

2011-08-13T16:45:00.002+03:00

Ούτε και δω στην ξενητιά που μ’ έχει ρίξει,
καθώς με συγκυλά, της δυστυχίας το κύμα,
βρήκα την ταφική τού ναυαγίου γαλήνη.
Τα σωθικά μου αν τάχη η μαύρη δίψα φρίξει
κι’ αν η φωνή μου απ’ την κραυγή του πόνου σβήνη,
μα πάντα θάμαι του όνειρου ταστείο θύμα.
Καθώς φωτίζαν πάνω μου τα δυο σου μάτια,
των λογισμών μου σκίζοντας το μαύρο βύθος,
το δρόμο προς τα χείλη σου βρήκα άθελά μου.
Κοίτομαι εμπρός σου κι’ ονειρεύομαι παλάτια
νεραϊδικά, σαν απ’ αυτά που θέλει ο μύθος
και δεν κυττάζω πως θεός στη ζωή μπαίνεις
Εσύ, και μένα πόσο ανάξιο το ένδυμά μου...

Ποιο κορμί σε ταξιδεύει

2011-08-11T21:44:00.001+03:00

Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε
πέντε μερόνυχτα η καρδιά μου περιμένει
δε βρήκες λόγια να μου πεις ότι τελειώνουμε
κι έχω χαθεί εκεί που τ' όνειρο πεθαίνει.

Εγώ εδώ και εσύ αλλού το ξημερώνουμε
μα στη καρδιά μου τη μορφή σου θα κρατάω
σώμα με σώμα με το πόνο θ' ανταμώνουμε
και εγώ ο τρελός που τόσο ακόμα σ' αγαπάω

Ποιο κορμί σε ταξιδεύει
κι η καρδιά μου δραπετεύει
σαν σκιά μεσ' τη σκιά σου αλητεύει
μέσα στου μυαλού τη ζάλη
δε συγκρίνεσαι με άλλη
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι

δε ξέρω πια αν ειν' αλήθεια η παραίσθηση
όμως αυτή ή ερημιά μ' έχει διαλύσει
δε το πιστεύω ειλικρινά δεν έχω αίσθηση
πώς τόσο απλά χωρίς μιλιά βρήκες τη λύση

Ποιο κορμί σε ταξιδεύει
κι η καρδιά μου δραπετεύει
σαν σκιά μεσ' τη σκιά σου αλητεύει
μέσα στου μυαλού τη ζάλη
δε συγκρίνεσαι με άλλη
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι

Ποιο κορμί σε ταξιδεύει
κι η καρδιά μου δραπετεύει
σαν σκιά μεσ' τη σκιά σου αλητεύει
μέσα στου μυαλού τη ζάλη
δε συγκρίνεσαι με άλλη
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι
έλα για λίγο να σε δω και φεύγεις πάλι.

Σαν νερό στην επιφάνεια του κόσμου

2011-08-05T19:40:00.003+03:00

Σαν απομίμηση της περασμένης νεότητας

Σαν τασάκι για τη στάχτη του χαμένου παρόντος

Εγώ.

Μπ.

Κάθεται μόνος, στην άκρη του μπαρ.
Εκεί που κάθεται κανέναν δεν προσμένει
Το μαρτυράει του σώματος η στάση
η εγκατάλειψη μέσα στο ποτό
η ξεχασμένη καύτρα που καίει σαν σκέψη
και πεθαμένη προσγειώνεται το επόμενο λεπτό.
Oμως κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα
με ελπίδα, γιατί, γυρνάει τάχα το κεφάλι;
Αν όχι από συνήθεια, τι να προσμένει ο γέρος τούτος πάλι;
Γυναίκες στολισμένες κι ολόδροσα κορίτσια αδιάφορα χαζεύει
ενδόμυχα φοβάται αλλά στο βάθος πάντα ελπίζει
πως το δικό του φάντασμα ένα βράδυ
20 χρόνια νεότερο την πόρτα αυτή θα διασχίσει
μπροστά του θα σταθεί για τελευταία φορά
και θα τον χαιρετίσει.
***
Τραγουδάνε.
Τραγουδάνε λες και είναι η τελευταία φορά
λες κι είναι η τελευταία νύχτα
«Μ' έκαψες που να καείς
σαν το κεράκι της αυγής».
Ο νεότερος θα 'ναι 70 χρονών οι άλλοι ανεβαίνουν ακόμα.
Τραγουδάνε στην κορυφή της χώρας
λες κι είναι η κορυφή του κόσμου
ενώ ο κόσμος αγνοεί ακόμα και την ύπαρξη του νησιού
Τραγουδάνε τη ζωή τους σε μια νύχτα
τη μέρα τους στη θάλασσα, στην κουζίνα, στ' αμπέλι,
το μόχθο τους που νύχτωσε κι έγινε μια φωνή βραχνή
από τα σπλάχνα της γης βγαλμένη.
Ρίχνουν κατόπι βήματα ανακατεμένα στο χορό
σαν να 'ναι τράπουλα της μοίρας.
Με μαντινάδες ζαλίζουνε το χάρο,
με το συρτό τον ξεγελούν.
Με γέλια, και λίγα δόντια που έμειναν γερά,
Ζωή δαγκώνουν και με κρασί την καταπίνουν.

Στους πέντε ανέμους

2011-07-30T22:07:00.001+03:00

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
για μια φορά ακόμη με εκδικείσαι
να είσαι εδώ και όμως να μην είσαι
κι ενώ πως δεν θα φύγεις προσποιείσαι
μα γίνεσαι άνεμος κι εσύ, γίνεσαι άνεμος και συ

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
για μια φορά ακόμα με παιδεύεις
μ΄ ένα τίποτα με συντροφεύεις
κι από το τίποτα τα πάντα κλέβεις

και γίνεσαι άνεμος κι εσύ, γίνεσαι άνεμος και συ

Κι εγώ σαν άνεμος θα φύγω θα χαθώ
κι όπως θα φεύγω φως μου, θα σε ονειρευτώ
να μ΄ αγκαλιάζεις κι εγώ να προσπαθώ
για μια φορά να σ΄ αρνηθώ, θα σ΄αρνηθώ
κι εγώ σαν άνεμος θα φύγω θα χαθώ
κι όπως θα φεύγω φως μου, θα ερωτευτώ
τους πέντε άνεμους μ΄ αυτούς θα ξεχαστώ
και δεν θα ξαναρθώ

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
τα χρόνια μου μαζί τους να ξοδεύω
αγκάλιασα κι εγώ τους πέντε ανέμους
κι απ΄ ό,τι σε θυμίζει δραπετεύω

και γίνομαι άνεμος και ΄γω, γίνομαι άνεμος και ΄γω.

Με σκόρπησες ξανά στους πέντε ανέμους
και τώρα πια μ΄αυτούς θα ταξιδεύω.
λάτρεψα κι εγώ τους πέντε ανέμους
τις νύχτες τους φιλώ και τους χαϊδεύω
και γίνομαι άνεμος κι εγώ.

Και απέστρεψαν το πρόσωπό τους

2011-07-20T19:57:00.002+03:00

Και η Αφροδίτη
πρόβαλε γυμνή
έτσι όπως την ξέβγαλε
η Πέτρα του Ρωμιού
και άρχισε να περιφέρεται
στους δρόμους της ημικατεχόμενης Λευκωσίας.
Να τριγυρίζει ανάμεσα στους περαστικούς
και αυτοί να την προσπερνούν
χωρίς να δίνουν καμιά σημασία.
Να καταφεύγει στην πράσινη γραμμή
και οι στρατιώτες
να αποστρέφουν το πρόσωπο.
Να προσπαθεί
να πιάσει κουβέντα
με τους θαμώνες των καφέ και των ορθάδικων
κι αυτοί να πίνουν αμίλητοι
το αναψυκτικό και τον καφέ τους.
Θέλησε τότε
να ψηλαφήσει το κορμί της.
Όλες οι διαστάσεις στη θέση τους.
Οι γοφοί ελκυστικοί όπως πάντα
τα στήθια ζουμερά όπως πάντα
το αιδοίο υγρό όσο ποτέ.

Και τότε κατάλαβε
Μια Αφροδίτη
δεν είχε απολύτως καμιά θέση
στην ημικατεχόμενη Λευκωσία.

Θα σε θυμάμαι

2011-07-08T23:19:00.001+03:00

Αν στήνει ο καπνός παγίδες
φτερά σηκώνω και πετώ
από ψηλά να σε κοιτάζω
τα βήματα σου να μετρώ

Τα πιο μεγάλα σ' αγαπώ
της μοναξιάς τραγούδια θα 'ναι
θα σε θυμάμαι

Τα πιο μεγάλα σ' αγαπώ
έμαθα πάντα να φοβάμαι
θα σε θυμάμαι

Κι αν σε τραβήξουν οι χειμώνες
στον παγωμένο τους βυθό
απ' το δικό μου καλοκαίρι
ήλιο να πάρεις κι ουρανό.

Κατάκτηση

2011-07-04T17:48:00.000+03:00

Ακόμη κι αν η μουσική,
Το ωραιότερο
τραγούδι σου ψιθυρίσει,
εσύ τα βάζα σου
άδεια θα κρατήσεις,
την κουρτίνα σου
θα τραβήξεις
για ν΄ αναπολήσεις την ουσία
μιας συγκίνησης,
τη γνησιότητα εκείνης
της στιγμής.

Κι αν όλα τώρα,
είναι μια θύμηση,
τούτη η ανάμνηση στο παρόν
ενεδρεύει,
τ΄ οξυγόνο της διοχετεύει,
σε τυλίγει σφιχτά και μέσα από
δάκρυα ζεστά,
η δύναμη της ψυχής σου,
τούτη την αίσθηση,
κάνει πάλι δική σου.

Ταπεινά λόγια

2011-06-26T22:04:00.002+03:00

Αν το ακούσεις με μουσική
συμπεραίνεις: έρωτας.
Αν το ψιθυρίσεις με χαμόγελο
αποφαίνεσαι: φιλία.
Αν το αγγίξεις με βελούδο
συνοψίζεις: αγάπη.
Αν όμως το φιλέψεις μ΄ όλα αυτά
και όλα εκείνα που κρύβει ο νους
καταλήγεις: ιδεολογία.
Εσύ, μια ιδεολογία, τώρα.
Να ονειρεύομαι, να αγωνίζομαι,
να μελετώ, να ελπίζω.
Εσύ μια ιδεολογία, πια,
μαζί σου να κάνω τα πάντα.
Όλα αδιαίρετα και μοναδικά,
Όλα μεταμορφωμένα στο ιδανικό.
Εσένα.

Η γυναίκα του Λωτ

2011-06-22T14:45:00.002+03:00

Όταν καταρρίπτεται και η τελευταία δικαιολογία,

οι στίχοι γίνονται αλμυροί∙ ο εαυτός ανύπαρκτος.

Εξάλλου τον ακρωτηριασμό, μισερός τον κάνει.

Μπ.

Η γυναίκα του Λωτ παραμένει
μέσ΄ απ΄ όλα τα στατικά
δομημένα σχήματα.
Να δείξω τη γυναίκα του Λωτ;
Πώς; Αφού είναι απ΄ όλα
τα βουβά το πιο αλάτι,
το πιο ακίνητο του θανάτου
ενός θανάτου επίμονου
ακίνητου μέσα σε μια συνεχή
περιέργεια που εκφράζεται
με την κίνηση που απέμεινε
την τελευταία
φωνή κραυγαλέα:
ποιοι είσαστ΄ εσείς οι κόκκινοι
πυρωμένοι από φλόγες;
Ποιος είναι ο ακόλαστος
εγώ ή εσείς;
Τι γυρεύω εδώ εγώ
καταδικασμένη για πάντα στη σιωπή;
Βλέπω το τρομερό ξέσπασμα
της επιθυμίας σας και ΄γω
για πάντα θα μένω
αμέτοχη, βρίζοντας και φτύνοντας
κάτι κρυστάλλους επίμονους
που μου κατατρώγουν το στόμα.
Διψάω∙ δε θέλετε να μου δώσετε νερό
μου δίνετε μόνο αδιάντροπα
αυτή την τρομερή σας εικόνα.
Το ψωμί σας είναι λυσσασμένο
μα εγώ θα ΄δινα τα πάντα
για ένα ψίχουλο.

Σατανική σύμπτωση

2011-06-16T00:02:00.000+03:00

Η ανυπομονησία
η καμία απολύτως βιασύνη
ο τρόπος του λέγειν
ο τρόπος του σιωπάν
η επιμονή
η εύσχημη υποχωρητικότητα
το ζωηρό ενδιαφέρον
το ράθυμο ενδιαφέρον
το αμέσως
το κόμπιασμα
το εξαρτάται απ' τον καιρό
το ασχέτως καιρού
το πολύ επιθυμητό
το αξεκαθάριστα επιθυμητό
και το κατ' ανάγκην

έχουν τον ίδιο ακριβώς κωδικό:

αλήθεια πότε θα σε δω;

Δεν είναι περίεργο;

Στη διάλυση του λαβυρίνθου

2011-06-13T03:38:00.001+03:00

Κάτω από την καρδιά, ένα ποτάμι
πυρακτωμένης λάβας που συντρίβει
τη βάση της ίδιας απόστασης
όλων όσων ήμουν.
Κάτω από την καρδιά ένα σύννεφο καπνού
που θολώνει τους καθρέφτες, τους σκιαγραφεί
με λάμψη θανάτου.
Ήδη το τίποτα είναι τίποτα.
Εγκατάσταση τελική
στη διάλυση του λαβυρίνθου.

μτφρ.: Βιργινία Χορμοβίτη

Απαράλλαχτα

2011-06-02T19:41:00.002+03:00

Φύγανε μέρες πολλές, σαν σελίδες φωτορομάντζου
αφελούς, πλην όμως ονείρων πρόκληση.
Τα βράδια ίδια, τα πρωινά απαράλλαχτα,
επανάληψη φόβου, ντροπής, αδυναμίας,
χαλασμένα πράγματα. Κι εγώ, μέσα σ΄ αυτά.

Μονάχα εκείνο το τρέμουλο στο χείλι σου να ΄βλεπα

μπορεί ν΄ άντεχα τις νύχτες.
Μα περισσότερο εκείνα τα πρωινά
που προδιαγράφουν μια ίδια κι απαράλλαχτη μέρα.
Τροχός, χωρίς αρχή και τέλος.
Κι εσύ εκεί με τη φωνή σου,
να προσπαθείς να φτιάξεις ένα χαλασμένο πράγμα…

Αυτό το περίεργο ον

2011-05-20T23:37:00.001+03:00

Ι
Είμαι αυτό το περίεργο ον λοιπόν.
Με το ένα εκατομμύριο σκέψεις.
Τα απόλυτα μαλλιά.
Τα καλλυμένα και σε μένα μάτια.
Είμαι ένα ον από λέξεις.
Στις ώρες ισορροπίας ενός κενού.
Από συνθέσεις ακατάληπτες στο νου μου.

ΙΙ
Και σκύβω από το παράθυρο του ερείπιου.
Διαβάζω αργά την άμμο.
Τους βράχους στον ουρανό.
Ενώ στο νερό γράφω αχινούς.
Και την ελάχιστη πνοή μιας μέδουσας.
Στην ετοιμότητα του ανέμου.

ΙΙΙ
Στο σπίτι είμαστε όλοι νεκροί.
Στις θέσεις μας δεν είναι κανείς.
Ίσκιοι κοιτούν μόνο ο ένας τον άλλο
Είμαι ένας ίσκιος κι εγώ.
Στον τοίχο.
Σ' αυτό το ποίημα
Τα κεριά στα κηροπήγια είναι νεκρά.
Ενώ λύκοι συνωμοτούν.
Στους ήχους του δάσους.

VI
Διακόπτεται η οπτική μου ζωή.
Από αισθήσεις τυφλές.
Αόρατες ώρες.
Σαν ποιήτρια της αστικής τάξης είμαι νεκρή.
Ζω στις διαθέσεις μιας αργής παύσης.

VII
Πλένω τα ποτήρια
Τοποθετώ τα πιάτα από το τίποτα στο ποίημα.
Ακόμα μια διευθέτηση.
Από το ένα κενό στο άλλο.
Το αδιόρατο είναι ένα διπλό όνειρο.
Έχει τελειώσει κι είναι στην αρχή.
Αυτή η στιγμή
Και η άλλη.
Παύει ο χρόνος.
Και αρχίζει ξανά.
Εγώ λοιπόν είμαι το περίεργο ον;
Όταν υπάρχει ο θάνατος.
Μια ώχρα γη.
Ψυχρή βροχή στα παράθυρα.
Κλειστός ο τάφος.
Κι ανοιχτός.
Αυτός.
Και άλλος.

Ανθρώπινες αδυναμίες

2011-05-17T21:16:00.005+03:00

Το ψέμα ζεις στο όνειρο,
Ξυπνάς, μπροστά σου η αλήθεια.
Τυφλός όντας δεν βλέπεις,
Τα χρώματα αδιάφορα.
Δεν ακούς τα λόγια µου…
Θα άκουγες την μαρτυρία μου,
Αν διάβαζες τα χείλη μου.
Φτερά δεν έχεις να πετάξεις,
Καλύτερα ν’ ακούσεις τον αέρα.
Και τα πουλιά να φτερουγίζουν.
Πρόσωπα καμωμένα από πέτρα,
Τα βλέπω τα φαντάζομαι,
Λέω πως είναι άγγελοι.
Η πέτρα σπάζει το μυστήριο,
Τα όνειρα μου τσαλακώνονται,
Γίνονται χαρτιά σκισμένα.
Σημάδια ψάχνω για να βρω,
Ψηλά εκεί στ’ αστέρια.
Μια πρωτόγνωρη, άυλη μαγεία
Έρχεται και µε τριγυρίζει.
Το ψέμα, το όνειρο, η αλήθεια,
Πεταλούδες που πετάνε…
Αντίλαλοι οι φωνές τους…
Ανθρώπινες αδυναμίες…

Ιδανικό δωμάτιο

2011-05-12T16:02:00.001+03:00

Κι αν κοιμηθώ;

Στο ιδανικό αυτό δωμάτιο της λήθης;

Με το άγαλμα του σώματός σου στο κέντρο;

Τα αντικείμενα ακαθόριστα

Κι ένα θραύσμα μόνο της μνήμης;

Ακρωτηριασμένο το φως.

Χωρίς καιρό.

Στην εποχή μιας σελήνης

Υποθετικής.

Σε διάσταση με τον ήλιο.

Κι αν κοιμηθώ;

Κενή κι εγώ

Από την υπόστασή μου;

Ποιος θα υπολογίσει τότε τον ύπνο.

Των πραγμάτων.

Των εμπειριών.

Όλων των απουσιών μου στο τέλος;

Αδιέξοδο

2011-05-07T17:15:00.000+03:00

Να σ΄ αφήσω, λέω
να πλανιέσαι
σε φώτα νυχτερινά
πιθανοτήτων.

Φοβάμαι, ξέρεις, μήπως,
στο καταμεσήμερο της βεβαιότητας,
η μαγεία σου χαθεί.

Δεν ήξερα

2011-05-01T23:25:00.002+03:00

Τον προηγούμενο καιρό
διάβαζα ποιήματα δακρυσμένα,
στίχους χαραγμένους με πίκρα,
με πόνο, με οδύνη.
Κι έλεγα: «άστους για το αύριο
που η πίκρα, ο πόνος, η οδύνη
θα ξεχυθούν μανιασμένα από την αναμονή».
Τώρα, μου φαίνονται εξόχως αισιόδοξα.
Είναι που ήξερα το τέλος,
μα δεν γνώριζα την ένταση της οδύνης.
Είναι που δεν ήξερα εσένα.

Ραντεβού ΙΙ

2011-04-22T01:15:00.002+03:00

Έτσι για να είναι ωραία η ζωή,

για να είναι ζωή,

περιμένω την επόμενη φορά

κρατώντας τη γεύση σου, νωπή…

Μπ.

Ήταν κιόλας αργά κι όμως δεν φεύγαμε
πικρή η συνομιλία και δεν τέλειωνε
και τι συνομιλία να πεις –φράσεις μισές
«τώρα πια μόνο…» ή «ποιος ξέρει αν…»

Αν εξαιρέσουμε τυχαία συναπαντήματα
είχαμε κοντά χρόνο να ιδωθούμε
ή μάλλον πιο πολύ, ναι, από τότε που…
και τώρα τι να πρωτοπείς, τι να…

όσο να με καλωσορίσει, όσο να παραγγείλουμε
είχε γυρίσει ο ήλιος, άλλαζε το φως
προχωρημένο πια φθινόπωρο κι έκανε ψύχρα
ίσως δεν έπρεπε να κάτσουμε σ΄ αυτό το τραπεζάκι.

Ένσταση για μια παύλα

2011-04-17T00:40:00.003+03:00

Εκείνη τη φθινοπωρινή μέρα

άργησες να στείλεις

τον πιο μακρύ χαιρετισμό σου.

Σαν το γέρικο χελιδόνι

που άφησε ξαφνικά

την παλιά σκεπή μου.

Κι όμως, η Άνοιξη

εξακολουθεί να έρχεται.

Η ζωή γιατί δεν γυρνά;

Μπ.

Κατά το «δοκούν» βιώνω,
ανήκοντας σε κάστα ικανή να αγνοεί
των συνανθρώπων ή της ανάγκης τα κελεύσματα.

Ακόμα κατά το «δοκούν» ευδαιμονώ,
των ημερών μου ηνίοχος,
διανύοντας ήρεμα τον προκαθορισμένο για μένα χρόνο,
εφοδιασμένη, πλην των ηνίων,
με τις προϋποθέσεις για μια συνετή διαδρομή.

Επίσης κατά το δοκούν ευδαιμονώ,
την αμβροσία με το ψωμάκι ταυτίζοντας,
το νέκταρ με το νερό και με του μη εφικτού την παραδοχή.

Κάποτε κάποτε πάλι ευδαιμονώ αιθεροβατώντας
πάνω σε μελιχρότατους μουσικούς φθόγγους ή
σε δεινών χειριστών της γραφίδας στίχους.

Θεϊκής απογείωσης ώρα, καθώς
ραβδοσκοπώντας το χώμα που πατώ ή
τον ουρανό που ατενίζω,
δαμάζω την βαρύτητα.

Κι όταν η ώρα του νόστου σημάνει,
την ωραία μελωδία, το βάθος ή το κελάρισμα
κάποιων στίχων αναπολώντας,
καθώς βαδίζω, υψηπετώ, οπότε επιτρεπετές
οι προεκτάσεις ή αμφισβητήσεις
σε αισθητηρίων μηνύματα.

Έτσι, ενίσταμαι για την πολυσήμαντη παύλα –
των ματιών μου ακίδα-
που αναμένει να συνδέσει την αρχή
με το ελευσόμενο κάποτε τέλος.

Δεν είναι άρνηση του αναπόφευκτου.
Όμως τα σήμαντρα στης Εδέμ τον πυλώνα
δεν έγιναν ποτέ προπομποί θλίψης.

Ξεφύλλισμα

2011-04-11T22:57:00.002+03:00

Τις νύχτες βάζω τ΄ όνειρο σ΄ ένα βιβλίο
ν΄ ανακατευτεί με τα ξένα γραφτά
να βάλει νου και να συμμορφωθεί.
Όπως ακριβώς πρέπει.
Εκείνο με πείσμα κρατά τη μεγαλοσύνη του
κι όταν ξημερώσει βρίσκω τα γράμματα
έξω από τις σελίδες, καθισμένα γύρω του
σαν νήπια στο μεγάλο θέατρο.
Δεν ξέρω αν με βλέπεις όταν διαβάζεις.
Δεν ξέρω αν με βλέπεις καν.
Κάποια μέρα θα σου στείλω
όσα πέρασαν κι όσα περιμένω ακόμη.
Και τότε θα καταλάβεις πώς έμαθα
να λογαριάζω το χρόνο ανάποδα.

Απόθεμα

2011-04-07T23:37:00.003+03:00

Οι τσέπες σου περιέχουν
μόνο τις φλούδες της ψυχής μου.
Άρωμα νερατζιού.
Αυτού που τρώγεται, γλυκό θα γίνει.
Καιρό θα στέκεται, ανέγγιχτο
και τελειωμένο στο βαζάκι της ζωής σου.

Γεύση γλυκιά.
Αποθέματα με το φόβο της πενικιλίνης
για κάθε πίκρα του τσιγάρου σου.
Κάθε πού αργοσβήνει
γλυκιά ανάμνηση αρχίζει.

Κι όταν θα το τελειώσεις,
λουκέτο στην πόρτα της καρδιάς μου
θα δεις.
Και δεν θα ξέρεις
πού να ψάξεις το κλειδί.

Happy days

2011-03-30T22:58:00.002+03:00

δε χρειαστήκαμε
ποτέ
λοβοτομή

εισαγωγή, περίθαλψη,
κούρα με λίθιο

εμάς
μας συνοψίζει
ένας
αμανές

Χίλια περιστέρια

2011-03-26T23:30:00.003+02:00

Πήρα λουλούδια κι έπλεξα
στεφάνι να σου κάνω
κι ένα άσπρο σύννεφο
κι ένα άσπρο σύννεφο
εκεί για να σε βάλω

Και χίλια περιστέρια
να σου φιλούν τα χέρια
κι εγώ να σ΄ αγαπώ
κι εγώ να σ΄ αγαπώ

Πήρα απ΄ τ΄ αηδόνια τις φωνές
να λέω τ΄ όνομά σου
και από χίλια αρώματα
και από χίλια αρώματα
έφτιαξα τ΄ άρωμά σου

Πήρα των αστεριών το φως
χρυσάφι να σε ντύσω
την αγκαλιά μου άνοιξα
την αγκαλιά μου άνοιξα
εκεί για να σε κλείσω.

Το φιλί του Ιούδα

2011-03-21T22:23:00.002+02:00

Σου αρέσουν τα φιλιά,

έμαθα τελευταία.
Τσάμπα εκδιδόμουν λοιπόν…
Μπ.

Αγαπώ στον ακάλυπτο
Είμαι καλή με τα ζώα
Εκτρέφω παιδιά σε μπαλκόνια
με τσιριξιές, αναλαμπές, χαστούκια κι έχει ο θεός
Πεινώ κι αρπάζω ό,τι βρω κι ό,τι μου βρει η τηλεόραση
δραματικά φωτορομάντζα εισαγωγής κι εγχώρια,
χαρμόλυπες ιστορίες, πρόσωπα που ριγούν στο
ημίφως της δημοσιότητας, ξέφτια, σκουπίδια,
μπεστ-σέλερ τριάντα τριών και άνω ανατυπώσεων
Εκδίδονται
Άνευ λόγου και τέχνης λογοτέχνες
Και γεννηθήτω σήριαλ
Ο Ύμνος της Ηλίθιας Νοικοκυράς
Ο Ύμνος της Ηλίθιας Γυναίκας Δούλας και Κυράς
Γλυκό εσωρουχάκι αυστηρών προδιαγραφών
Υποταγή στο ξεσκονόπανο της Ιστορίας
Με θέλουν να τ΄ αγοράζω
Με θέλουν να τα διαβάζω
Οι άντρες στις μάντρες με χάντρες
Οι κύριοι του χρηματιστηρίου και των επιθυμιών του
με στιλβωμένα άψογα υποδήματα
σιδερωμένη πάντα τσάκιση
από μια πεθερά με το πεπειραμένο άσφαλτο χέρι χειρουργού
Με θέλουν ροζ, λίγα παχάκια παραπάνω, έστω
Μια προσφορά από ινστιτούτο καλλονής
Και θα με κάνουν καλλονή
Λίγο να κάνω υπομονή,
Και, δόξα να ΄χει, θα με βάλουν στ΄ όνειρό τους
το χρυσελεφάντινο
Αξιών Αθηνών και πάσης Ελλάδος,
κέρδους κέρδους κέρδους αμήν
πιάτσας πιάτσας πιάτσας αμάν
Γνώστες καλοί των ορίων
Του Εδώ παιδιά δε μας παίρνει
Δεν πάει άλλο
Πίσω απ΄ τα όρια, τα περιθώρια
Τα βλέπω να στενεύουν
Προδιαγεγραμμένα, σαφή, αναπόφευκτα
πολύ πλαστικό, πολύ ροζ, πολύ ξέφτι, πολύς αχταρμάς δοξασμένος, πολύ
ανέκκλητο
έμφραγμα.

Μ΄ αρέσει

2011-03-10T12:26:00.001+02:00

Μ΄ αρέσει όταν σβήνει η μέρα
να βάζω ξύλινα θυρόφυλλα
στα πάθη.
Ν΄ αφήνω έξω
τη βασανιστική απουσία
τη βασανιστική παρουσία.
Να γεμίζω το μαξιλάρι σιωπή
να τη νιώθω
ως την άκρη των δαχτύλων.
Τότε φέρνω ήλιο για ν΄ ασπρίσω
το μελάνι της νύχτας.

Μάσκα

2011-03-07T14:00:00.001+02:00

Πέρσι μια κολώνα γράπωσε έναν αητό.
Σκέφτηκα πόσο σε χρειαζόταν,
να ΄σουν εδώ να τον ελευθερώσεις.
Φέτος μια ζωή γράπωσε τη δική σου.
Σκέφτομαι να ΄ταν εκεί ένας αητός
να σε ελευθερώσει.
Όπως και να ΄ναι τίποτα δεν με θέλει
κοντά σου. Ούτε της μάσκας η γιορτή.

Όταν το σώμα

2011-02-28T00:40:00.002+02:00

Όταν το σώμα
υποσχεθεί τον εαυτό του
κι εκπληρώσει την υπόσχεσή του
επιθυμώντας με φωνές
που ξεχύνονται στον κήπο
και κολλάν στους κλάδους
σαν ρετσίνι,
όταν το σώμα εξαρθεί αναγγέλλοντας
«υπάρχω απόλυτα στο χάος»
και κάτω από δυνατούς γλόμπους
ανοίξει στα δύο
για να χωθεί μισό
στο άλλο μισό του άλλου,
όταν ο λόγος του γίνεται
κατακόρυφη γραμμή
που το συνδέει με τα ουράνια,
όταν το σώμα
φαρμακωθεί απ' τους χυμούς
φασκιωθεί απ' τ' αγγίγματα
φανερωθεί σαν ολομόναχο
και συνεπαρμένο,
όταν όσα δίνει καταπίνει
όπου πιέζει ενδίδει,
όταν η μετρημένη επιφάνειά του
έχει μετρηθεί άπειρες φορές
με το μάτι, το στόμα
το φακό του χρόνου εξονυχιστικό
πάνω στο κάθε σπυρί, πόρο
όταν κουλουριαστούν ξέπνοες
οι ωραίες αναλογίες
κι εξαντληθεί το επιχείρημα
«ερωτεύομαι άρα υπάρχω»
οι φωνές ξαναγυρίζουν
στις ρίζες των νεφρών
κι ένα πουλί κρυμμένο
αλώβητο στα τόσα σάλια και φιλιά
πετάει, φεύγει πάνω
απ' τον ερημότοπο
σπαρμένο δόντια και μαλλιά,
που άφησε πίσω του το σώμα,
όταν το σώμα...

Δωσ΄ μου μια μέρα

2011-02-27T00:07:00.001+02:00

Δώσ'μου μια μέρα
Να κατοικήσω στα μάτια σου
Δώσ'μου μια νύχτα να παραδώσω ψυχή
Σαν τον αγέρα
Σφυρίζω στα μονοπάτια σου
Τη μοναξιά μου δεν την ξεπλένει η βροχή

Αχ πουλάκι μου στο λέω
Καταστράφηκα
Δίχως τη δική σου αγάπη
Μα στη δίνη του μυαλού μου
Αντιστάθηκα
Μη σε χάσω και χαθώ

Δώσ'μου ένα δρόμο
Να περπατήσουν τα πάθη μου
Να βρουν τη χώρα
Που τα όνειρά σου καρατάς
Γίνε ποτάμι
Να παρασύρεις τα λάθη μου
Κι αν θες να φύγεις
Θα γίνω δρόμος να πας

Αχ πουλάκι μου...

Αδιέξοδο

2011-02-23T00:51:00.001+02:00

Οι ιδέες τραβιούνται σαν λαστιχένια φίδια
Φάρδυνα τον ουρανό και είναι άδειος

Κραυγάζω, σαν τους τρελούς που ξαπλώνουν πάνω στην άσφαλτο
και ζητούν να φυτέψουν δέντρα μεσοστρατίς
Παραπατώ, σαν τους μεθυσμένους που ζητούν να γεμίσουν το κενό,
το τεράστιο καζάνι του χρόνου

Φοβάμαι την τοποθέτησή μου
σαν ένα κουρέλι πάνω στην παλάμη της γης

Τραγούδι για κουβάρι και φωνή

2011-02-13T14:15:00.002+02:00

Θα τραγουδήσω σιγανά για σένα
Που έχεις κρυφτεί και δεν ακούς.
Και τρως μέσα στη θλίψη τη ζωή σου,
Αν κι έχεις αρχαγγέλου φως.

Η λύπη σου έχει έναν καθρέφτη
Κι όλο κοιτάζεται κι όλο λυπάται.
Μα βρήκα εγώ μες στο πατάρι ένα καλάθι
Όλο κουβάρια και κουμπιά
Κάμποσες άγνωστων φωτογραφίες
Κι ανάμεσα και μια δική σου:

Μαζί βγαίναμε από κάποια εκκλησία.
Οι άλλοι σιγοκλαίγανε και σκύβαν.
Όμως εσύ, στηριγμένος στο χέρι μου,
Κρατούσες το βλέμμα σου ψηλά,
Προς ένα ουρανό που ακόμη
Δεν έχει φθαρεί μες στο χαρτί.

Απ΄ αυτήν τη γωνιά της εικόνας,
Που τη λησμόνησες ή την οικτίρεις πια,
Εγώ σαν φίλος τώρα σε κοιτάζω,
Σαν κάποιος που σ΄ έχει αγαπήσει.

Ω, πώς να μ΄ άκουγες που ακόμη
Για σένα τραγουδώ ολομόναχος.
Και που δε βρήκαμε πολλά, αυτός δεν είναι
Λόγος να ζούμε με τα λίγα.
Κάτω απ΄ τον άπληστο ουρανό
Γιατί να ντρέπομαι και να φοβάμαι;
Με τα πολλά που τόλμησα να φανταστώ
Πηγαίνω
Και που είναι
-Σαν να τα έχω αξιωθεί-
Μεγάλα.

Την τελευταία στιγμή

2011-02-07T21:51:00.001+02:00

Κατέβαλα κάθε δυνατή
κάθε φιλότιμη προσπάθεια
Έγιναν κατά γράμμα όλα
Δόθηκαν οι σωστές απαντήσεις
(ακόμη και στις λάθος ερωτήσεις).

Μέχρι την τελευταία στιγμή όμως
ποτέ δεν ξέρεις
Έτσι φτάσαμε εδώ φίλε μου
και ιδού: τα φρεσκοκαμένα μου κουλουράκια
είναι δικά μου
και σίγουρα θα βρω κάποιο τρόπο
να είμαι περήφανη γι' αυτά.

Άκρο

2011-02-05T14:57:00.001+02:00

Η γυναίκα ολοκληρώθηκε.

Το νεκρό κορμί της φοράει το χαμόγελο της εκπλήρωσης,
η ψευδαίσθηση μιας χρείας ελληνικής
κυλάει στις έλικες της τηβέννου της,
τα γυμνά πόδια της φαίνονται να λένε:
Φτάσαμε τόσο μακριά, τετέλεσται.

Κάθε νεκρό παιδί κουλουριασμένο -άσπρο φίδι-
ένα σε κάθε μικρή κανάτα γάλα, τώρα άδεια.
Τα ΄χει διπλώσει ξανά μες το κορμί της
σαν πέταλα ρόδου εν παρόδω, όταν ο κήπος
κοκαλώνει και μυρωδιές αιμορραγούν
απ΄ τους γλυκείς βαθείς λαιμούς του νυχτολούλουδου.

Δεν έχει λόγο να λυπάται η σελήνη,
καθώς κοιτά επίμονα απ΄ την οστεοθήκη της.

Είναι συνηθισμένη σε τέτοια πράματα.

Τα μαύρα της σέρνονται και κροταλίζουν.

Μτφρ: Κλεοπάτρα Λυμπέρη

Το μεθυσμένο καράβι

2011-01-31T00:02:00.002+02:00

Είδα αρχιπέλαγα αστρικά! Κι είδα νησιά με πάθος
Ν' ανοίγουνε τα ουράνια τους στον κάθε ναυτικό.
-Μήπως κοιμάσαι εξόριστο, σ' αβυσσαλέο βάθος,
Σμήνος πουλιών ολόχρυσων, Σφρίγος μελλοντικό;-

Μα φτάνει! Έκλαψα πολύ! Οι Χαραυγές φαρμάκι,
Κάθε σελήνη απαίσια, κάθε ήλιος φοβερός:
Μ' έριξε ο άγριος έρωτας στης μέθης του τη νάρκη.
Να έσπαζε η καρίνα μου! Να μ' έπαιρνε ο βυθός!

Απόσπασμα

μτφρ: Στρατής Πασχάλης

Τα ποιήματα της τρελής

2011-01-21T17:52:00.001+02:00

Φιλήστε
Μέχρι τα χείλη σας να ματώσουν

Ουρλιάξτε
Μέχρι οι φωνητικές σας χορδές να σπάσουν

Πετάξτε
Μέχρι να διαλυθούν τα φτερά σας

Αγαπήστε
Μέχρι να γίνουν θρύψαλα οι καρδιές σας

Ζήστε
Μέχρι θανάτου

Τότε μόνον θα μάθετε
Τι σημαίνει ελευθερία.

The door of the Doors

2011-01-09T18:06:00.007+02:00

Μου χάρισες τα τραγούδια
που ανοίγουν την πόρτα
να σκορπίσει το παρελθόν σαν φύλλο
στον άνεμο της μίας μοναδικής αγάπης.
Επειδή έγραψες γι΄ αυτά:
Όλα των Doors είναι για σένα, με αυτά μεγάλωσα, με αυτά αγάπησα, με αυτά πόνεσα, με αυτά αλήτεψα, με αυτά αγαπάω και τώρα. Είναι τα αγαπημένα μου από τους Doors. Για σένα. Σ΄ ευχαριστώ για όλα γιατί μόνο εσύ με γύρισες πίσω πολλά χρόνια και τα θαμμένα αισθήματά μου λύτρωσα και πάλι χάρη σε σένα.

Σου χάρισα αγάπη που δεν γνώριζα ότι κατείχα.
Στην πρόσφερα με χίλιους τρόπους.
Πολύτιμη ένιωσα για λόγους
που αγνοούσα.
Επειδή έγραψες γι΄ αυτήν:
Το ΄γραψες ήδη στο γράμμα. Μ΄ έλιωσες. Δεν μου έχουν ξαναγράψει έτσι. Είσαι μοναδική. Να το ξέρεις. Σ΄ ευχαριστώ. Είναι τιμή μου που διάλεξες εμένα.

Έμαθα να ιχνηλατώ κοντά σου
συνήθειες άλλες.
Να βγάζω το ίδιο συμπέρασμα
για εκεί και για εδώ.
Επειδή έγραψες γι΄ αυτό:
Τα βαρέλια των κρασιών μου θυμίζουν τον βρώμικο κόσμο που ζούμε. Πολλή βρώμα μένει στο τέλος. Τα καθάρισα. Κατακάθι και άσχημη μυρωδιά. Δεν είχα και την πείρα…

Κατέκρινες το πλάσμα που αγαπώ.
Εσένα.
Και χάιδεψες τ΄ αυτιά μου
με τα φτερά της ελεύθερης καρδιάς του.
Επειδή έγραψες γι΄ αυτήν:
Άμα το πω θα γίνει σεισμός. Η καταστροφή του τόπου. Δύσκολα βρίσκουν τέτοιους μαλάκες σήμερα. Γι΄ αυτό είμαι κατά οιασδήποτε παράδοσης. Οι παραδόσεις είναι παγίδες για τις ελεύθερες καρδιές.

Ονειρεύτηκα το αδύνατο
και το φύλαξα ζεστό,
την παγωνιά της ζωής σου,
να διώχνει.
Επειδή έγραψες γι΄ αυτό:
Σε κάποιο σπιτάκι στον τόπο σου; Μ΄ αρέσει. Πολύ. Έχει ύφος σαν μέρος. Και τα πάντα μετρώνται από το ύφος. Μπουκόφσκι: όλα είναι στυλ. Θα ΄θελα να ΄χαμε ένα μικρό σπιτάκι εκεί που πήγα και να περνάγαμε μαζί το καλοκαίρι. Δυο δωμάτια είναι υπεραρκετά, με μια μικρή αυλή και μια μικρή κούνια, να καθόμαστε και να βλέπουμε τον ήλιο να δύει, πίνοντας τεκίλα μαργαρίτα, αγκαλίτσα στη διθέσια κούνια, να ταλαντευόμαστε αργά, και να μας χαϊδεύει η θαλασσινή αύρα στα πρόσωπα. Αυτή είναι ζωή. Αυτή τη ζωή γουστάρω. Τα απλά πράγματα με γοητεύουν.

Θυμήθηκα ότι είμαι άνθρωπος
που μπορεί να τραγουδήσει ακόμη.
Τραγούδια, μόνο για σένα.
να ξετυλίγουν το κουβάρι της ζωής σου.
Επειδή έγραψες, ξανά, γι΄ αυτά:
Και ν΄ ακούμε Doors. Οι αγαπημένοι μου Doors. Είχα να τους ακούσω πολλά χρόνια. Δεν μπορώ ακούω αυτά που αγαπώ όταν είμαι άδειος. Βέβαια, αυτό που λες, ότι είναι μια παρηγοριά ότι κάποτε «ήμασταν», με διατηρεί κάπως. Αυτά σκέφτομαι πριν με πάρει ο ύπνος. Τώρα όμως σκέφτομαι άλλα. Εσένα.

Κοιμήθηκα στα όνειρά σου,
σαν διαρρήκτης.
Αλαφροπάτησα μην ταράξω
εκείνους που τα κατάργησαν.
Επειδή έγραψες γι΄ αυτά:
Χθες βράδυ πήγα να σαλτάρω. Είχα νεύρα. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Μην τυραννάς το μυαλό σου. Σε παρακαλώ. Έτσι βασανίζεσαι και δεν κερδίζεις τίποτα. Δεν υπάρχουν άλλοι επί του παρόντος. Αυτό φτάνει. Αρκεί. Αλλά δεν θέλω να σε βλέπω να στενοχωριέσαι. Δεν το αντέχω.

Έγινα πόθος
φορώντας επιθυμία.
Σ΄ έβαλα σε κάθε βήμα μου.
Πλάι μου και μπρος μου.
Επειδή έγραψες για αυτό:
Θα ΄θελα να μέναμε κοντά ..αυτό μόνο. Να σε βλέπω κάθε μέρα, να συζητάμε, να βολτάρουμε, να ερωτευόμαστε, να μεθάμε, να πηγαίνουμε σινεμά, να πίνουμε καφέ, αυτά θέλω εγώ.

Αγάπησα την κάθε μέρα που φέγγει
στην απλότητα Ανατολής και Δύσης.
Κάθε μέρα με μια φρέσκια πινελιά,
στα ίδια απλά πράγματα.
Επειδή έγραψες γι΄ αυτήν:
Όλη η ουσία της ζωής είναι στα απλά πράγματα. Φτάνει να τα κάνεις μ΄ αυτή που αγαπάς. Η συνήθεια θα κάνει και σε ΄μας την εμφάνισή της, Σίγουρα. Το θέμα είναι να καθυστερήσει όσο πιο πολύ γίνεται.

Άλλαξα την αρίθμηση στα κεφάλαια της ζωής μου
για να ΄μαι αδιάκοπτα, εσαεί πλάι σου.
Όπως-όπως.
Αγάπησα την επιθυμία σου περισσότερο κι από σένα.
Επειδή έγραψες για αυτήν:
Θέλω μια χάρη από ΄σενα. Να ΄σαι μαζί μου με οποιαδήποτε μορφή. Όσο πιο πολύ γίνεται, σε θέλω μαζί μου. Δεν θέλω να με ξεχάσεις. Ακόμη κι αν γνωρίσεις κάποιον άλλον. Αυτό μόνο σου ζητώ. Δεν μπορώ να σου απαγορεύσω κάτι. Απλά να μη με ξεχάσεις. Τίποτα άλλο δεν σου ζητώ.

Παρέδωσα τον εαυτό μου στον δικό σου
με εχέγγυο τα λόγια σου.
Εκεί τον άφησα για να θυμάσαι
ότι είσαι όλα.
Επειδή έγραψες για αυτούς:
Ας αφήσουμε τους εαυτούς μας να αγαπηθούνε και τίποτα περισσότερο. Είμαστε rock κι έτσι θα πεθάνουμε. Να λες σε όλους ότι αυτός δεν έχει τίποτα...

Έβγαλα απ΄ το κουτί τη λαχτάρα μου
και την άφησα να φτιάξει το μέλλον.
Κοντά σου.
Στον μάτι του κυκλώνα της αγάπης σου.
Επειδή έγραψες γι΄ αυτήν:
Συχνά κάνω ανακεφαλαιώσεις. Παθαίνω σοκ. Πώς πήγανε έτσι τα πράγματα; Ανεμοστρόβιλος. Βαθειά μέσα μου, έχει κάτσει αυτό που είπες. Αν δεν το κάνεις θα θυμώσω. Μη λες τέτοια πράγματα. Κάνω σχέδια. Είπες ότι θα ΄ρθεις εδώ. Κοντά μου.
Αν είναι πλάκα να μου το πεις….

Και τώρα; Τώρα τι;
Τώρα έσπασες τους δίσκους ή μήπως έβαλες φωτιά στις λέξεις;
Καθάρισε ο κόσμος ή θάφτηκαν οι παραδόσεις;
Μήπως έσπασε η κούνια ή το ύφος έγινε κοινό;

Και τώρα; Τώρα τι;
Πήρε ο αέρας τις στέγες των σπιτιών ή μήπως έγιναν τα φτερά, ποδάρια;
Γέμισες το μαξιλάρι σου, γαλήνη ή έβαλες την πραγματικότητα να παίξει τ΄ όνειρο;
Μήπως κατασκεύασες συνήθεια ή αντέχεις τον πόνο μου;

Και τώρα; Τώρα τι;
Έγινες όπερα με αρχή και τέλος ή μήπως λησμόνησες ότι σε περιμένουν κάπου
όλες οι ευχές του κόσμου;
Φοβάσαι να τις πάρεις ή δεν διαισθάνθηκες ότι εξακολουθώ να είμαι εδώ, κοντά σου;
Προσμένεις να καταλαγιάσει το ατέλειωτο πηγαινέλα μου ή δεν το κατάλαβες;

Και τώρα; Τι φοβάσαι περισσότερο;
Αυτά που έκανες ή αυτά που δεν έκανες;

Και τώρα, πολύτιμος είσαι
κι εγώ κοντά σου.
Κι αν ανάξιες είναι οι ευχές μου
δεν παύουν να ζεσταίνουν τον κόσμο
που φτιάξαμε εσύ κι εγώ.
Εκεί θα σε περιμένουν.
Μαζί μου.
Κι αν δεν τις ανταποδώσεις
κι αν στα μάτια δεν μπορείς να με κοιτάξεις
επειδή ξέρω αυτά που δεν μου είπες,
να θυμάσαι ότι όλα διορθώνονται
εκτός από τον πόνο μου για την απώλειά σου.

Είναι σαν θάνατος.

Στα λιμάνια ανάψανε φωτιές

2011-01-08T19:01:00.003+02:00

Κοίταξα κάτω απ΄ το νερό,

περπάτησα πάνω από τα σύννεφα

Ξανά μόνο μια βαλίτσα δάκρυα μου ΄μεινε.

Μου φτάνει που είδα ό,τι βλέπεις.

Μπ.

Πες μου τι ζητάς
στους σταθμούς που αγάπησες
ό,τι κι αν σου πουν
οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά.

Αν δεν προδοθείς
απ' τα χνάρια που άφησες
δεν θα λυτρωθείς
αν γυρίζεις στα λημέρια της πληγής.

Τα ντουμάνια στου τρένου τις γραμμές
σου δείχνουνε το χθες θες δε θες
Στα λιμάνια των φάρων οι ριπές
ανάψανε φωτιές αχ μην κλαις.

Αν χαθείς ξανά
στης καρδιάς τον μαχαλά
Κάπου εκεί κοντά
Μεθυσμένη περιμένει μια σκιά.

Βάλσαμο γλυκό
Θα 'μαι δίπλα σου εγώ
χάρτης που διψώ
το μελάνι της πορείας σου να πιω.

Στη Γη

2011-01-07T14:06:00.003+02:00

Όταν το χαμένο παρελθόν

εμβολίζει όλο και περισσότερο το σήμερα,

αρρώστια του νου ή συντριβή, συμβαίνει.

Δυστυχώς για μένα, εξακολουθώ να

σκέπτομαι υγιώς.

Μπ.

Μιλάω σήμερα στη γη και της λέω:
Γη καλή με τα πουλιά της νύχτας
σιωπηλά με μαύρα φτερά
και τα πουλιά της μέρας τα ομιλητικά
με τα νερά τα αλμυρά και τα γλυκά
που ζούνε τη δική τους τη ζωή
φλύαρη, θωπευτική
και φυσικά αδιάφορη,
γη που ΄σαι όλη κι όλη ό,τι ξέρω από τη φύση
-κι ο ουρανός δικό σου πράγμα είναι-
και θα στρωθείς απάνω μου
σα μαλακή κουβέρτα
με λίγες φωτογραφίες μου χωμένες στα συρτάρια,

μίλα μου, συμβούλεψε και πες μου

πως όσο ζούνε οι άνθρωποι δεν πρέπει να τους κλαίμε
κι ας λείπουν απ' το πλάι σαν το νερό απ' τη γλώσσα
πως όσο ζουν υπάρχουνε μέσα σε άλλες φυσικές καλλονές
κοιμούνται, ονειρεύονται, γεύονται φρούτα, ψάρια
πάνε στη δουλειά, φροντίζουν τα παιδιά τους.

Γη που από μικρή με γλύκαινες
-σαν μ' είχανε μαλώσει
αντίκριζα τη θάλασσα
κι ανέβαιν΄ η καρδιά μου-
ρίξε το βάλσαμο ξανά, να στυλωθώ

να σκέφτομαι τον έρωτα
σα να μου τον διηγόνταν,
σα να μου είχε εξηγηθεί
ο πόνος η απουσία
και μες στην κολυμπήθρα σου
πάλι να φανταστώ τα σώματά μας
να κολλούν χωρίς οδύνη
εγώ κι εκείνος
σαν φτερωτά ζωάκια
χυμένοι μες στη φύση
να χάνουμε σε σημασία
κερδίζοντας σε αγάπη.

Νοσταλγία

2011-01-05T16:36:00.002+02:00

Θα πρέπει να ΄ταν όμορφα τα χρόνια
που το χιόνι έπεφτε στην ώρα του
έλιωνε στην ώρα του
και τα ρυάκια πότιζαν με τη σειρά τους
τα φτωχικά μας περιβόλια.
Τώρα μπερδεύτηκαν οι εποχές
ο χρόνος θρυμματίστηκε
το νερό στεγνώνει αμέσως όπου ν΄ αγγίξει
τα πηγάδια θεόξερα σκοτεινά
κάπου μακριά σφυρίζει ένα τρένο
δεν το βλέπει κανείς μόνο ακούγεται
τα πλοία σαλπάρουν κρυφά τις νύχτες
και κανείς δεν ξέρει τι φορτώσανε
κι εκείνα τ΄ άγνωστα πουλιά
που γέμισαν τελευταία τους κήπους μας
και δε γνωρίζουμε από πού μας έρχονται
και πώς τα λένε.

Σας άφησα μήνυμα

2011-01-02T17:21:00.001+02:00

Εμπρός εμπρός με ακούτε; Εμπρός
από μακριά τηλεφωνώ. Δεν ακούγομαι
τι, ξεφορτίστηκε η απόσταση;
Από κινητό διάστημα μιλάτε;
Να ξαναπατήσω το μηδέν; Κι άλλο;
Με ακούτε τώρα;
Ναι μου δίνετε σας παρακαλώ τη μαμά μου;
Τι αριθμό πήρα; Τον ουρανό
αυτόν μου έχουν δώσει. Δεν είναι κει;
Μπορώ να της ουρλιάξω ένα μήνυμα;
Είναι μεγάλη ανάγκη πείτε της
είδα στον ύπνο μου ότι πέθανε κι εγώ
μικρό παιδί κατουρημένο γοερά
μούσκεμα ο φόβος ως απάνω
κι ακόμα να στεγνώσει.

Να ΄ρθει να τον αλλάξει.

Αν δεν μπορέσει, της λέτε ακόμα ότι
ωρίμασε εκείνη η παλιά φοβέρα της
πως θα με φάει ο γέρος αν δεν τελειώσω
το φαγητό μου.
Ωρίμασε έγινα γεύμα γήρατος.
Όχι σε ταβερνάκι ονείρου.
Σε κάποιο λαϊκό μαγέρικο που άνοιξε
ο καθρέφτης.

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια

2010-12-31T00:01:00.001+02:00

Η ζητιάνα στο λιθόστρωτο

κόκκινο μαντίλι φοράει
ίσα για να μην ξεχωρίζει
το χρώμα των ματιών της.
Όταν ξαναπεράσεις από ΄κει
μην φοβηθείς να την κοιτάξεις.
Δημιούργημά σου είναι.
Μπ.

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
ονόματα και βλέμματα και δρόμους.

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε.

Κι αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι
αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας
χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας.

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
που θυμάσαι και θυμάμαι
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια
μόνο τρόπο να κοιτάνε.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Γυναίκα - ιέρεια της ζωής

2010-12-28T08:05:00.003+02:00

Γυναίκα, σάρκα τρυφερή,
ψυχή αιμάσουσα,
σε είδα να πορεύεσαι σκυφτή
κι αναγνώρισα στον στοχασμό σου
την αιωνιότητα του κόσμου,
την θρεμμένη με το δικό σου γάλα.
Και σε είπα "Ιέρεια της Ζωής"
ιερή μου σκλάβα!…

Η επιστροφή που καρτερούσαμε

2010-12-25T11:56:00.004+02:00

Η επιστροφή που καρτερούσαμε ναυάγησε
Κάποια άνοιξη θα ΄ρχόμασταν γυμνοί κι ωραίοι σαν τη μέρα
που γεννήθηκες
Η φωνή μας θα ηχούσε στρωτή κι επίπεδη σαν τους κάμπους
που σου ιστορούσα.

Μα τώρα δεν βλέπω την όψη σου έτσι που κρύφτηκες μες
στις αμυγδαλιές
Τα μάτια σου ματωμένα κοχύλια που νοστάλγησαν τον άλλο
βυθό
Οι αυτοκινητάμαξες οδύρονται τα δειλινά το κλάμα τους πώς
να καταλαγιάσει
Άνθρωποι ανεβοκατεβαίνουν στους δρόμους τα χαμίνια
σιγοσφυρίζουν στις γωνίες
Χειρονομίες μετέωρες συσπάσεις πονεμένες στα στρατιωτικά
νοσοκομεία
Κι έχουμε τόσα πολλά να πούμε τάχατες θα τελειώσουν ποτέ
Για μια παλιά φυγή για μια φωτιά που έσβησε μες στην
καρδιά μου
για ένα ταξίδι αξέχαστο ας πούμε με το α/π Αγγέλικα
Κι υπάρχουν τόσοι τρόποι να σ' αγαπήσω ακόμη
Μέρες δύσκολες ήλιος αναιμικός κι ο Άδωνις λησμόνησε τα
μονοπάτια
Τάχα ποιο τ' όφελος κάθε ζωη σημαδεύει το θάνατό της
Κι οι εποχές στριφογυρίζουν αδιάκοπα σαν τη ρουλέτα ενός
Καζίνου.

Όμως εμείς κάθε μέρα σωπαίνουμε κι οι θριαμβικές ιαχές μας
Των περασμένων ημερών αντιλαλούν στους τοίχους που μας
φυλακίζουν
Κι άσε τους επικριτές να μας αποκαλούν κλειστά βιβλία
Σε ποιον να εξομολογηθούμε τα τόσα μας κρίματα
Τώρα που έχουμε μια πίκρα στην καρδιά
Τώρα που έχουμε μια μεταμέλεια.

Γυναικείοι αφορισμοί

2010-12-24T00:01:00.018+02:00

Τ΄ αγαπώ

πάντοτε εκφύλιζε

τη δημιουργία.

Όποτε αγαπώ κάποιον άνθρωπο

περνάει στην Ιστορία.

Το πιο ωραίο θέατρο

που αξίζει να δεις

είναι το ίδιο σου το πεπρωμένο.

Ο λογισμός

δεν έχει ανάγκη

από σάρκα.

Συχνά ρίχνω το φως σε άλλους

αλλ΄ εγώ παραμένω

στο σκοτάδι πάντοτε.

Προσπάθησα να κλάψω

με τα χέρια.

Αγάπη μου σε ονειρεύτηκα όπως ονειρεύεται κανείς τα ρόδα και τους αέρηδες.

Μτφρ: Βασίλης Ρούβαλης

Για τη μέρα Σου

2010-12-18T00:01:00.002+02:00

Γερνάμε μαζί αλλά

θα πεθάνω μόνο εγώ,

αγάπη μου.

Γ. Ευθυμιάδης

Το παγκάκι βουτηγμένο στη νύχτα του,
πάλευε να κρατήσει μια θέση στεγνή
από τη βροχή που δεν σεβόταν τίποτα.
Ίσως να μην έπαιρνε ο αέρας τα φυλλώματα
που χρόνια τώρα παριστάνουν τη στέγη του.
Ναι, αρχίζω να πιστεύω ότι κινιόταν
δεξιά-αριστερά, πίσω-μπρος σαν διεθνής πορτιέρης.

Κάθισα στη θέση τη στεγνή κοιτάζοντας ό,τι αγαπώ.

Θαρρώ κάποια στιγμή σε είδα. Πλάσμα της φαντασίας μου,

απάντηση στην απορία μου. Φεύγοντας άφησα το δώρο σου εκεί.

Μπορεί να το βρεις.
Μόνη έμεινε και η πιο όμορφη τούρτα.

Πήρε ο αέρας τη φλόγα των κεριών,
μια γεύση πικρή, τη θέση της γλύκας
Ο σπαραγμός της μάνας, στα λόγια σου.

Ας είναι. Ας τρεμοπαίζουν τα φώτα του λιμανιού
στα παράθυρα που ακουμπά ολόκληρη η ζωή μου.
Να σου λένε κάθε μέρα, Χρόνια Πολλά.

Ζωή κλεμμένη

2010-12-09T19:54:00.005+02:00

Ίσως εκείνο που ζητάς

εγώ να μην το έχω

κι απ' ό,τι ονειρεύτηκες

εγώ πολύ ν' απέχω.

Ίσως να μη σου φτάνω εγώ

γιατί πολλά ζητούσες

μα θα 'ταν όλα αλλιώτικα

αν λίγο μ' αγαπούσες.

Μη μ' αποφεύγεις μάτια μου

μη με κοιτάς σαν ξένη

ζωή που δε μοιράζεται

είναι ζωή κλεμμένη.

Ίσως να σε κρατάει εδώ

μονάχα η συνήθεια

μα όσα κι αν μου 'πες ψέμματα

σ' αγάπησα στ' αλήθεια.

Ανέπαφος

2010-12-04T18:38:00.002+02:00

Αθεράπευτα ήρεμος, συγκέντρωνε ο Ανέπαφος ό,τι πιο γοητευτικό από τη σιωπή. Εισπνέοντας πέντε από τα χρώματα του πρωινού ένιωσε μια χαλάρωση σε όλα του τα μέλη. Αγριεμένα λευκά κοχύλια βούιζαν πίσω από το γαλανό καπνό.

Πράσινη σαν λιβάδι, είδε ο Ανέπαφος, την αγωνία να υπερίπταται. Να πυκνώνει με το πούσι, έτσι που να καλπάζουν προσμονές και φόβοι στη γεωμετρία των ανθρώπων, ώσπου να ορίζεται σαν μια ευθεία το ιπποδρόμιο, μέχρι που η εξάντληση να τους πετάξει κάτω αναίσθητους, χωρίς καμία θύμηση.

Αστείρευτα κυοφορούσα τον προσπέρασε η Λενόρα, με υπολείμματα, στεγνής πια, τρυφεράδας πάνω στα μαλλιά της. Τα μάτια της δεν έβλεπαν. Τυφλή μέσα στο φως της μέρας, έψαχνε να βρει εκείνο που θα σήμαινε τη νέα πλημμυρίδα πόνων.

Ανδρικοί αφορισμοί

2010-11-02T06:56:00.004+02:00

Δεν υπάρχει μια στιγμή διαφορετική˙ υπάρχει άλλη μια στιγμή.

Το μονοπάτι που ανεβαίνει είναι το ίδιο μονοπάτι όταν κατεβαίνει.

Αυτό που μου ανήκει, ποτέ δε θα 'θελα να το πάρω στα χέρια μου.

Άμα λες καλούς μόνο τους καλούς, τότε ποιος εσένα θα σε πει καλό;

Μην μπαίνεις μπροστά στα μάτια σου. Άσε τα μάτια σου να βλέπουν.

Όποιος έχει δει ν' αδειάζουν τα πάντα, ξέρει και με τι γεμίζουν τα πάντα.

Ζούμε με την ελπίδα πως θα μπορέσουμε να γίνουμε μια ανάμνηση.

Τίποτα δεν είναι μόνο τίποτα. Είναι επίσης η φυλακή μας.

Μου μένει πάντα λίγη αφέλεια. Αυτή με προστατεύει.

Επειδή σ' αγαπώ, θα ήθελα, αν μπορούσα, να σε κάνω να πιστέψεις σε όλα εκείνα που εγώ έπαψα να πιστεύω.

Antonio Porcia, Voces (αποσπάσματα), μτφρ. Ε. Χ. Γονατάς

Τα νέα

2010-10-29T20:22:00.001+03:00

Ήρθε η ώρα του δελτίου των ειδήσεων

Ποιος ήρθε, ποιος έφυγε, τι είπαν, πώς το είπαν

Κάποιοι σκοτώθηκαν, άλλους τους εκδικήθηκε η φύση

Οι δείκτες διακυμάνθηκαν, οι πεινασμένοι έκαναν ουρές

Πολλά γκολ και καλάθια, λιγότερα ρεκόρ

Εκεί έβρεξε, αλλού θα χιονίσει, ο ήλιος θα τρομάξει.

Άκουσες κάτι να γεννιέται;

Και τη στιγμή που σε ρωτώ

Κατάλαβα τι λείπει

Ξέχασες, πάλι, να πεις κάτι για ΄σένα και για ΄μένα.

Αλλά έτσι είναι οι ειδήσεις

Των άλλων πάντα.

Αλλιώς θα ήταν ημερολόγια.

Τα εύρετρα

2010-10-11T20:59:00.002+03:00

Ευλαβούμαι, Ανάγκη

ότι εσύ έπλασες το συνεχές του κόσμου

το δωσ' μου, το δεν έχω του.

Αλλά τον έρωτα όχι, όχι εσύ, Ανάγκη

τον έρωτα τον έπλασε ο θάνατος

από άγρια περιέργεια

να εννοήσει

τι είναι ζωή.

Μορφή

2010-05-23T12:50:00.002+03:00

Είναι αυστηρά τα σύμβολα απόψε

Αν και από καιρό νεκρά

Ο χαρτοκόπτης

Η κρύπτη

Μια εικόνα κενή,

Όλα είναι ακατάληπτα.

Πέρα απ’ τις σκέψεις.

Ποιες σκέψεις;

Στην θέση μου κάθεται μια λευκή μορφή.

Αντιγράφει τη σκηνή.

Όπως την υποβάλλουν

Τα αντικείμενα λέξεις.

Η ζωή μας είναι σουγιαδιές

2010-05-22T23:42:00.001+03:00

Η ζωή μας είναι σουγιαδιές

σε βρώμικα αδιέξοδα

σάπια δόντια ξεθωριασμένα συνθήματα

μπάσσο βεστιάριο

μυρουδιές από κάτουρα αντισηπτικά

και χαλασμένα σπέρματα. Ξεσκισμένες αφίσες.

Πάνω - κάτω. Πάνω - κάτω η Πατησίων.

Η ζωή μας είναι η Πατησίων.

Το ROL που δεν ρυπαίνει τη θάλασσα

κι ο Μητροπάνος μπήκε στη ζωή μας

μας τον έφαγε η Δεξαμενή κι αυτόν

σαν τι ψηλόκωλες.

Εμείς εκεί.

Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε

την ίδια διαδρομή.

Ξεφτίλα-μοναξιά-απελπισία. Κι ανάποδα.

Εντάξει Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε.

Μονάχα όταν βρέχει

βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε.

Η ζωή μας είναι

άσκοπα λαχανητά

σε κανονισμένες απεργίες

ρουφιάνους και περιπολικά.

Γι' αυτό σου λέω.

Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε

να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.

Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.

Μη. Βρέχει. Δόσμου τσιγάρο.

Αναμνήσεις…

2010-05-21T18:31:00.005+03:00

Ημέρες...

ή μάλλον ώρες της ζωής μου

δεμένες με βάρος, ξανάρχονται

εμπρός μου, γύρω μου δε φεύγουν.

Φαντάσματα του χρόνου,

του εκείνου δικού μου καιρού,

ανήσυχες ψυχές από στιγμές

που μείναν ανάρμοστα οδυνηρές,

δίχως απάντηση, στο γιατί της οδύνης.

Ώρες δίχως εγκαρτέρηση κι υπομονή,

δίχως παραδοχή, δεν λησμονούνται

τούτες οι πληγές που ανοιχτές μένουν

στο σώμα του χρόνου εκεί,

εκείνου που αγάπησα παράφορα,

οι αναμνήσεις επιμένουν επίπονες.

Όταν νυχτώνει

2010-05-20T23:52:00.005+03:00

Όταν νυχτώνει

η ζωή αιμορραγεί

και μπαινοβγαίνει

από σώμα σε σώμα

Μεροληπτεί κάποτε ο θάνατος

και σου ανήκει.

Αφή

2010-05-19T22:52:00.005+03:00

Ακούω τα ουρλιαχτά σου τη νύχτα..

Σε πλησιάζω..

Δεν έχω αφή να σ΄ αγγίξω

Μου την έχει κλέψει εκείνη

Ακρωτηριασμένη μελαγχολία

Χωρίς βουή ούτε και πάθος

Μόνο μια έκρυθμη σιγή

Υποτονική σάρκα

Ακόμη πιο υποτονική ψυχή

Η ανάσα μου ζωγραφίζει στο τζάμι κραυγές

Έλα να τις σβήσεις..

Δεν μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω

Όμως να περιμένω μπορώ.

Όσο το δυνατόν σιγότερα

2010-05-18T23:54:00.003+03:00

Κανένας δε θα με μάθει

Τις επιθυμίες μου

Εκτός απ' την κραυγή μου

Εκείνη που αντηχεί

Ξημέρωμα

Στους θορυβώδεις δρόμους της πόλης.

Μιλάει πότε σε σένα

Αλλόκοτα

Μ' έναν υπόκωφο ήχο

Πότε σε άλλους

Τραυλίζοντας

Χωρίς λόγο.

Αυτό που απομένει

Είναι το σώμα μου

Ριγμένο άτσαλα

Πάνω στο στρώμα.

Στο ίδιο σημείο

2010-05-17T23:18:00.002+03:00

Στο ίδιο σημείο

στρέφομαι

σήμερα όπως οι ανεμόμυλοι

αέρας άδειος

παίζει με τα σύρματα

ανάμεσα στα πλευρά μου

Σα να έχω ξεχάσει γιατί βρίσκομαι

εδώ

ή οπουδήποτε

σίγουρη πως μόνη μου

εγκαταστάθηκα

πάνω στο γκρίζο

-γιατί κάποτε φέγγει γαλάζιο- κανείς

δεν με έσυρε

κι είχα τόσα να -

όχι, είχα κάτι να κάνω

τόσο δυνατό

Το φάντασμα

που δεν φανερώνεται

το τίποτα ως τοπίο

γίγαντες σε πεδίο

κι εγώ αιχμάλωτη

Τουλάχιστον ας φυσούσε

δυνατότερα

να τσακιστεί ο ανεμόμυλος

να νιώσω άνθρωπος.

Της απίστου θλιβερό

2010-05-16T23:18:00.003+03:00

Κι είπα θ' αλλάξω τη ζωή

φτιάχνοντας τη ζωή μου

Δεκαοχτώ εργάσιμες την εβδομάδα

Πενήντα τέσσερις οι ασφαλείς του ύπνου

και κάθε μέρα δεύτερη

της λίμπιντο το δίωρο

Καθότι δεν το ξέχασα

Είμαι γυναίκα

Ο εραστής της Τρίτης τρυφερός

Της Πέμπτης βίαιος αλλά

παλιός

Και το κρεβάτι του Σαββάτου

γιορτινό

Ένδυμα επίσημο στο πάτωμα ριχτό

Κι είπα αλλάζω τη ζωή

Δύσκολο πράμα

Χωρίς εσένα αν δεν περνά

γίνεται δράμα.

Λευκό

2010-05-15T21:35:00.004+03:00

Ένα σεντόνι ατσαλάκωτο, λευκό, θέλω.

Όχι λόγια, σκέψεις. Κινήσεις μόνο να

το τσαλακώνουν ευλαβικά.

Μέχρι τότε σ΄ ακούω και σου μιλώ

περιμένοντας ποιος θα στάξει πρώτος.

Άλλοθι

2010-05-14T22:18:00.001+03:00

Το πιθανότερο είναι να θες να γελώ

επειδή το γέλιο είναι μπογιά

που πιτσιλάει τους τοίχους της ζωής.

Θα μπορούσε να ΄ναι και εντιμότητα

από τα θηκάρια που έχεις πάντα γεμάτα

για να οπλίζουν εκείνον που μπορεί να τα ΄δει.

Όμοιες καταστάσεις, δίδυμες λες.

Εσύ, εγώ κι ένας άλλος άνθρωπος.

Το έζησα στ΄ αλήθεια άραγε;

Μήπως η μπίρα ζήλεψε το χρώμα του γέλιου;

Πάντως τα λογάκια της τα υπαγόρευσα εγώ,

η ανόητη που νόμιζα ότι θα μπορούσα

έστω και για μια φορά να αντιμετωπίσω

τη φυγή χωρίς το ίχνος του σώματός σου επάνω μου.

Ευχήσου για το άλλοθί μου

είναι η εξιλέωση του παρελθόντος

σε ένα παράταιρο παρόν, δίχως μέλλον.

Με χρώματα, όμως.

Φύση

2010-05-13T23:52:00.005+03:00

Εγώ η εγκαταλελειμμένη

Η προσβεβλημένη

Προδομένο χώμα εγώ

Έρχομαι κοντά σου τολμώ

Ως μέσα σου να ιδώ

Με φως δικό μου χρωματιστό

Τον ωραίο που είσαι

Αγνοημένη κι όμως επίμονη

Εξαφνική κι απρόβλεπτη εγώ

Σε κατοχή ερωτικού ύπνου

Το σώμα σου θωπεύω – δεν το νιώθεις;

Για σένα δεν πεθαίνω ακόμα

Μην κρύβεσαι μην κλείνεσαι

Σαν λουλούδι της νύχτας

Σκοτεινό νερό και σε φέγγει

Εικόνα στη σκιά του σπιτιού σου

Εντός σου άγρυπνος και γυμνός

Έλα έλα

Στο στήθος σου άρωμα χύνω

Κόκκινα φιλιά με στόμα πορφυρό

Μιας αιματοβαμμένης μέρας.

Σαν παραμύθι

2010-05-12T20:49:00.004+03:00

Σαν παραμύθι παιδικό:

Κρατάς παστέλι

έχει σουσάμι, πολλή αγάπη

και γύρω μέλι

Θα σου κλέψω –μ΄ ένα φιλί- και θα γελάω

που στον αγώνα –με ζαβολιά- σε ξεπερνάω

Σαν παραμύθι παιδικό:

Μοιάζει να παίζουμε κρυφτό

μου τραγουδάς για το καράβι – Εκείνο το μικρό

και ΄γω σ΄ ακούω και μια βιολέτα

σφιχτά κρατώ

το παλικάρι που θα την πάρει

θα τ΄ αγαπώ

Και τώρα λέω:

Όλα τα χρόνια όπου κι αν πάω

στο παραμύθι το παιδικό μου ξαναγυρνάω

κλείνω το μάτι και μ΄ ένα νάζι πάλι το σκάω

πάμε ξανά κυνηγητό, σου απαντάω.

Ως τα χαράματα

2010-05-11T23:33:00.003+03:00

Χρώμα δε βρίσκει να κυλά

του χρόνου η μολυβιά

που έγραψε να ζούμε χωριστά.

Δρόμο δε βρίσκει να περνά

της νύχτας η φωτιά

να κάψει όσα αφήσαμε μισά.

Πώς παγιδέψαμε, ό,τι πιστέψαμε

ποιον εφιάλτη μεγαλώναμε κρυφά.

Πώς παγιδέψαμε, ότι λατρέψαμε

σ' ένα αστείο που κανένας δε γελά.

Εδώ, ως τα χαράματα καρδιά μου να 'σαι εδώ

μ' ένα σου βλέμμα πάλι να ξελογιαστώ

να πεις μια λέξη και να σου παραδοθώ.

Εδώ, ως τα χαράματα καρδιά μου να 'σαι εδώ

για όσα ρίξαμε στης λύπης το βυθό

να μετανιώσουμε επιτέλους και οι δυό.

Ως τα χαράματα γίνονται θαύματα...

Κλείνω τα μάτια μου σφιχτά

εκεί στα σκοτεινά

ν' ακούσω το κλείδι σου να γυρνά.

Δένω στο χέρι μια κλωστή

να ΄πιάσει η ευχή

και ό,τι μας χωρίζει να χαθεί.

Πώς παγιδέψαμε, ό,τι πιστέψαμε

ποιον εφιάλτη μεγαλώναμε κρυφά.

Πώς παγιδέψαμε, ότι λατρέψαμε

σ' ένα αστείο που κανένας δε γελά.

Εδώ, ως τα χαράματα καρδιά μου να 'σαι εδώ

μ' ένα σου βλέμμα πάλι να ξελογιαστώ

να πεις μια λέξη και να σου παραδοθώ.

Εδώ, ως τα χαράματα καρδιά μου να 'σαι εδώ

για όσα ρίξαμε στης λύπης το βυθό

να μετανιώσουμε επιτέλους και οι δυό.

Ως τα χαράματα γίνονται θαύματα...

Ra - ke

2010-05-10T23:44:00.002+03:00

Ο θώρακας του πολεμιστή

δεν ενώνει,

δε θυμίζει

μόνο ταξιδεύει

σαν θρησκευτική τελετουργία

μες στην ανωνυμία

των Δενδρών.

Αγέρωχα στέκεται

κι όπως αφήνεις ένα δάκρυ

το παρελθόν ξαναγεννιέται

σ' έναν ακόμη αποχαιρετισμό,

σε μια διαδρομή

από τα σπήλαια στα ανάκτορα

κι από τον πολιτισμό του χαλκού

στον πολιτισμό των αόρατων εχθρών.

Παράλογη σκέψη

2010-05-09T23:09:00.004+03:00

Παράταση ή επανάληψη

Μιας τυφλής πράξης;

Πως με τον ίδιο τόνο φωνής

Επέμενα στην εκμάθηση

Της λογικής

Με τις ίδιες σαφείς λέξεις;

Δεν έβλεπα την έμμονη σκέψη;

Καθημερινά λόγια την έκρυβαν

Και ακόμα την αγνοώ.

Την διαστροφή της αίσθησης.

Παραίσθηση;

Παράλογη σκέψη;

Μωσαϊκό

2010-05-08T23:55:00.003+03:00

Ο βίος περνά κι εγώ τον περιμένω.

Να μη γνωρίζω, νομίζω

πουθενά να χαρώ δεν χωρώ.

Προβαίνω έξαφνα τρέχω.

Απ' τον δικό μου φεύγω καιρό.

Υπάρχει πολύ κρύο

διασπαρμένο παντού, ακόμα

και μες στην αγκάλη του ήλιου

ο χρόνος γίνεται θάνατος,

όταν απρόσιτοι περιμένουμε.

Περιμένω τον εαυτό μου

επίμονα με λογική εγκαρτέρηση.

Δεν μπόρεσα σήμερα

ούτε αύριο, χτες, όλες οι μέρες

χάνονται, δεν μπορώ ποτές,

καθώς περιμένω την παρουσία

του ακέραιου.

Ερωτήσεις

2010-05-07T22:58:00.003+03:00

Έφαγες, ξεκουράστηκες, έπαιξες

μόνος με τον εαυτό σου, έγραψες,

πρόλαβες καφέ να απολαύσεις;

Α, μα δεν ξέρω εσύ τι λες,

τη στοργή σου πού χαρίζεις,

ούτε μητέρας αγωνίες είναι αυτές.

Σε νοιάζομαι μονάχα κι αγωνιώ

να βρέξει ο ιδρώτας σου,

τα λευκά σεντόνια.

Είναι που τα βράδια χρειάζομαι

ένα σύννεφο να ταξιδέψουν

τα όνειρά μου πριν τα μαξιλάρια

ρουφήξουν και την εικόνα σου ακόμη.

Πόρτες

2010-05-06T23:33:00.001+03:00

Ανοίγοντας μια νέα πόρτα, μονή ή διπλή, δεν έχει σημασία,

να πιάνουν καλά οι μεντεσέδες στα ντουβάρια

το γραμματοκιβώτιο καλά στερεωμένο, με στόμα μεγάλο

να χωράει τα γράμματα με τη ολοκαίνουργια διεύθυνση,

μα περισσότερο να κλείνει σωστά και στην ώρα της.

Τελικά δεν είναι άσχημες οι πόρτες όταν από τη μέσα τους πλευρά

κουρνιάζει η ζωή, τυφλωμένη από τους προβολείς των άλλων.

Άσχημες είναι όταν το πόμολό τους δεν προσδοκά

το άγγιγμά Σου.

Ιφιγένεια

2010-05-05T23:35:00.004+03:00

Σε είδα χτες στο Σύνταγμα, Ιφιγένεια

Το πρόσωπο σου στενόμακρο φεγγάρι

Πίσω απ' τα κάγκελα του τρόλεϊ

Και ο λαιμός

Λαιμός του απελπισμένου κύκνου

Μέσα στο άδειο σκοτεινό νερό.

Τα πάντα έτοιμα για την ανώφελη θυσία

(έτσι κι αλλιώς η Ελένη κάποτε θα γύριζε)

Ύψωσα αργά το χέρι, και χαιρέτησα

Χάιδεψα με τα δάκρυα μου τα μάτια.

Τα κατάμαυρα μαλλιά,

Το σκοτεινό σημάδι πίσω στο λαιμό

Οι άλλοι, γύρω;

Μα άσ' τους αυτούς -

Σε είδα χτες στο Σύνταγμα, Ιφιγένεια,

Σε είδα μες στο δειλινό.

Η γνωστή πόλωση

2010-05-04T23:54:00.003+03:00

What we call the beginning is often the end

and to make an end is to make a beginning.

T.S. Eliot

Θέλω να κολυμπήσω σε μια καινούργια ψυχή

τόσο μπλε

τόσο αμέριμνη

τόσο αθόρυβη

όσο και η εγκυμοσύνη της θάλασσας.

Γιατί θα πρέπει να υπομένω

τη γλυκιά προσμονή

ενός βρέφους απάτη

που προτίμησε να με εγκαταλείψει

για την προσωρινή ύπαρξη

του κίτρινου φύλλου;

Δώσε μου ένα λόγο για να το κάνω.

Για άλλη μια παράταση αθανασίας;

Μνήμη και Λήθη

2010-05-03T23:42:00.002+03:00

Μες στο σαλόνι παρελαύνουν θεάματα,

από τα πιο πανάρχαια δράματα.

Η μνήμη εστράφη, στην πηγή της λησμονιάς.

- Μείνε επιλήσμων! - Μην ξεχνάς!

Είχαν ανοίξει οι κρουνοί των ουρανών -

ορμητική στην άσφαλτο η πτώση των νερών.

Η μνήμη εστράφη, με μια ανάγκη λησμονιάς.

- Μείνε επιλήσμων! - Μην ξεχνάς!

Βάθαινε η νύχτα, επιστρέφοντας σε κάτι,

που ήταν σκοτάδι, πριν υπάρξει φως.

Στριφογυρίζω διχασμένη στο κρεβάτι.

Μνήμη και λήθη βρέχει ο ουρανός.

Η Κυριακή

2010-05-02T23:53:00.001+03:00

Θαρρώ μια μέρα θα ξαναβρεθούμε

Μια Κυριακή βεβαίως φθινοπωρινή

κομψά ενδεδυμένοι εν τω μέσω υπαιθρίων

αγγέλων μικροπωλητών λοιπών παρισταμένων

- ή το σενάριο παραλλάσσοντας

φιγούρες ασαφείς ωστόσο επίμονες

στο φόντο μιας μαυρόασπρης φωτογραφίας

Σαφώς σε τέτοιες ή παρεμφερείς συνθήκες

γονυπετείς μ' ακόμα αμετανόητοι

σφιχτά κρατώντας τις παλάμες μες στις τσέπες

και το κομμένο δάκτυλο αποκρύπτοντας

- λησμονημένο στο συρτάρι μεταξύ φακέλων

κι ετέρων αλληλογραφίας υλικών -

ιδανικοί ως υπήρξαμε εραστές ανεπαρκή

έστω δυο τέρατα ν' αγαπηθούμε

τις νύχτες κάτω απ' τα σεντόνια χωριστά

καθένας γλείφοντας του άλλου την αναπηρία

Το δίχως άλλο θα ξανασυναντηθούμε

τα φονικά τύμπανα κρούοντας ρευστά

επικίνδυνα αναβλύζοντας και φθόγγους

καυστικούς στο πλήθος μέσα έρημοι ακούραστοι

φριχτοί

- καθώς μαρμάρινη στιγμή θ' ακινητεί -

θ' αγκαλιαστούμε.

Επαναστάτες

2010-05-01T22:48:00.005+03:00

Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Μπέμπελ και Μπουχάριν

τους στρίμωξα στο νου κουκί κουκί.

Να με, λοιπόν, κατέκτησα την χάριν

να κρίνω με την διαλεκτική.

«Αχώριστος η θεωρία και η πράξη»-

συχνά σκοντάφτω στην εφαρμογή,

μα η κριτική μου πάντοτε είναι εν τάξει,

όλους κι όλα τα ελέγχει, τα εξηγεί.

Τις συγκεντρώσεις των προλεταρίων

απ' το παράθυρό μου τις κοιτώ

ως να συγκινηθώ μέχρι δακρύων

και γράφω στίχους πλέον των 100.

Τη σκέψη αφήνω διάφανο μπαλόνι

στον άδειο ν' ανεμίζεται ουρανό,

να βλέπω την εντύπωση που απλώνει

το χρώμα που αντιφέγγει στο κενό.

Τώρα το «Καπιτάλ» του Μαρξ κηρύττω,

μα αποφεύγω την κάθε συμπλοκή

γιατί, ξέρω θανάσιμα θα πλήττω

αν κάποτε με βάλουν φυλακή.

Εισιτήριο

2010-04-30T23:05:00.005+03:00

Σήμερα ήσουν ο άνθρωπός μου

λες κι έλειπες ένα μακρύ ταξίδι

μ΄ ανοικτό εισιτήριο επιστροφής

κύλησαν οι μέρες.

Ποιος καλός εισπράκτορας

σου ΄δωσε μια θέση στο παράθυρο;

Αύριο θα σε περιμένω στο σταθμό

να στεγνώσω το ιδρωμένο χέρι σου

κι αν το εισιτήριο είναι ακόμα εκεί

θα το φυλάξω. Δικός μου ναύλος ζωής.

Ισο-λογισμοί

2010-04-29T22:31:00.002+03:00

Τα βράδια, τα απόψε της κάθε μέρας,

προσπαθώ να λογαριάσω τι πέρασε και τι έμεινε

Αναμμένο το τσιγάρο βάζει ένα χεράκι

στην τακτοποίηση των λογαριασμών

με την καύτρα του σαν φοιτητικό λαμπατέρ

να φέγγει το στενό γραφείο της ζωής μου.

Αν με έβλεπε ο λογιστής θα με μάλωνε

για την κενή αριστερή σελίδα του βιβλίου.

Της φωνής σου τα κόκκινα

2010-04-28T23:16:00.003+03:00

Άκουσα το τύμπανο της σελήνης.

Πολλές φορές το άκουσα.

Και τώρα ακόμη,

ο ήχος του απλώνεται,

αδιάλειπτα στον άνεμο απλώνεται.

Στης αγρύπνιας την ώρα,

ακούω τον άνεμο

και ντύνομαι της φωνής σου τα κόκκινα.

Ρόδα αειθαλή

2010-04-27T23:08:00.003+03:00

Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας

βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις

δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια

όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες

όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.

Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν

στα λόγια που έφτασαν έστω αργά

στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας

στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια

στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.

Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή

μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι΄ αυτές

ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμά τους

ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.

Βανίλια

2010-04-26T23:13:00.003+03:00

Είναι που συλλογίζομαι μόνη

όλα εκείνα που ξέρω

και κάνω πως δεν γνώρισα ποτέ

ίσα για να μπορώ να δρέψω έναν καρπό

από ένα δέντρο φορτωμένο χειμώνα καλοκαίρι.

Είναι που γερνάω

πίσω από ένα δροσερό χαμόγελο

χάρισμα ολόκληρης αγάπης

ίσα για να αντέχω στη στροφή της ζωής

το φρένο να μην αγγίξω.

Είναι που ελπίζω ακόμη

πως δεν με περιγέλασε κανείς

και ό,τι προσφέρω

γλυκό βανίλια σε δροσερό νερό

μπορείς να το πίνεις

χωρίς στιγμή να κομπιάζεις.

Είναι κάτι δειλινά...

2010-04-25T20:34:00.003+03:00

Εγώ γιορτάζω πάντα όταν πονάω

κι άσπρα φορώ όταν πενθώ

να με λυπούνται οι άλλοι δεν το πάω

και κάνω πως δε σ' αγαπώ

Δεν ταίριαξα στις λογικές του κόσμου

δεν μ' είχε η αγάπη στα δεξιά

καλύτερός μου φίλος ο εαυτός μου

και κολλητή μου η μοναξιά.

Μα είναι κάτι δειλινά

που άλλο δεν αντέχω

λέω θα πάρω τα βουνά

λέω θα τρελαθώ

και απαιτώ να 'ρθεις ξανά

και απαιτώ να σ' έχω

έστω και για μια φορά

πριν να σκοτωθώ.

Εγώ είμαι μυστήρια ιστορία

κόντρα πηγαίνω στον καιρό

και βάζω την καρδιά μου τιμωρία

αν καταλάβω πως πονώ.

Κομμάτια κι αν με κάνει η ορφάνια

λέξη για σένανε καμιά

το βράδυ με κοιμίζει η περηφάνια

και με ξυπνάει η ερημιά.

Το μυστικό

2010-04-24T23:58:00.003+03:00

Όταν νιώθω περισσότερα απ΄ όσα ζω

βρέχει μέλλον….

Κι όμως έχεις ένα μεγάλο μυστικό

από ΄κείνα που λέγονται

πιέζοντας τη μύτη του παπουτσιού

στο τσιμέντο τρύπα ν΄ ανοίξουν.

Αλλά κι αν δεν ήρθε η ώρα εκείνη

κι επιμένεις να μη φοράς μυτερά παπούτσια

με χρησμό πανάρχαιας πόρνης

μοιάζει αυτό που καλά έχεις κρυμμένο.

Δεν ξέρω αν θέλω να το μάθω

ή τα αυτιά να κλείσω στη σιωπή

ούτε αν μπορείς να το επικοινωνήσεις

με λόγια ή με δάκρυα.

Μόνο ένα ξέρω.

Γδύσου απ΄ αυτό

που μόνο μυστικό δεν είναι πια.

Άρχισε η ζέστη και θα ΄ναι ωραία.

Αλλαγή

2010-04-23T22:24:00.005+03:00

Οι δυο τους δεν έχουν συχνές, ούτε τακτικές ούτε συνεχείς συναντήσεις. Αν και η αλήθεια είναι ότι υπάρχει κάποιο όριο απουσίας. Εκείνη φροντίζει οι τόποι να συναντιούνται σαν σε τσαλακωμένο χάρτη σε διάστημα λιγότερο ή λίγο περισσότερο από μήνα κι εκείνος τότε ανοίγει και κλείνει τις μέρες σαν ακορντεόν.

Τα απογεύματα είναι οι αγαπημένες ώρες συνάντησης όταν χαμηλώνει ο ήλιος να κρύψει της μέρας τα μαντάτα, «ιδανικός κι ανάξιος εραστής» της νύχτας που δεν παύει χιλιετίες τώρα να τον γοητεύει, απόμακρη και σαγηνευτική. Έρχεται συνήθως σκυφτός και βιαστικός χωρίς να κοιτάζει πίσω. Εξάλλου ξέρει τι τον κατατρέχει. Τις περισσότερες φορές σηκώνει τα μάτια του να δει την προσμονή ζωγραφισμένη στην κουρτίνα. Εκείνη είναι πάντα αμήχανη σαν την πρώτη φορά. Η απουσία καλλιεργεί επιθυμία σε βάρος της ελλοχεύουσας κούρασης, ένας ανταγωνισμός πραγματικό στοίχημα για την ζωή τους.

Τα πράγματα ακολουθούν μια πορεία συγκεκριμένη. Στις λίγες ώρες προσπαθούν να κάνουν λίγο απ΄ όλα και να υποδυθούν ακόμη μια κανονική ζωή. Καφές ή και μεζές, κουβεντούλα, χαϊδολόγημα και έπειτα έρωτας. Σύντομος, ολοκληρωτικός, εφηβικός. Οι τοίχοι σταματούν να αναπνέουν και τα παράθυρα χαμηλώνουν τις γρίλιες τους, το πιθανότερο επειδή ντρέπονται που δεν τόλμησαν ποτέ να αγκαλιαστούν και παραμένουν σε συναντήσεις τύπου μανταλώματος. Κι ύστερα, πιο νέοι πιο επιθυμητοί, καπνίζουν. Ο καθένας σκέφτεται τα δικά του και οι δυο το ίδιο. Ίσως, γιατί κάποιες φορές οι καπνός γίνεται μία στήλη.

Το ρολόι είναι ο χειρότερος εχθρός. Σπαθιά ακονισμένα οι δείκτες του επιπλήττουν τις στιγμές που τολμούν και τους ξεφεύγουν. Εκείνη πολλές φορές έχει αναρωτηθεί αν τα ρολόγια φτιάχτηκαν για να διευκολύνουν τα «κοινωνικά συμβόλαια», εκείνος πολλές φορές ένιωθε να απειλείται από την παρουσία τους. Πάντως φεύγει πετώντας στις μύτες των ποδιών με το χέρι του κατάρτι στο καράβι της ελευθερίας κι εκείνη όσο και να προσπαθεί δεν μπορεί να σταματήσει να είναι χαρούμενη. Ίσως επειδή εκτός από την πλήρωση των κενών συμβάλλει στην ακύρωση των κανόνων και στην παροχή λίγης ελευθερίας.

Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν αλλάξει. Μάλλον έχουν αλλάξει. Στο κατάρτι αρχίζει να φυτρώνει ένα πανάκι και η προσμονή χουζουρεύει σαν τη γάτα που τινάζει την ασπρόμαυρη γούνα της στο ψηλότερο σημείο. Έχει το νου του στην επιστροφή. Τουλάχιστον αυτό μαρτυρούν τα μάτια του που χαμογελούν. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι η γνωστή επιτακτική του ρολογιού επιστροφή. Είναι η επιστροφή μπροστά και η γάτα όταν νυχτώσει για τα καλά τεντώνεται και κουρνιάζει στο παράθυρο της προσμονής. Μην τυχόν και της ξεφύγει το παραμικρό. Η γάτα της που απόψε ζήλεψε τα χάδια της γιορτής.

Τι να ζητά η νύχτα

2010-04-22T23:56:00.001+03:00

Τι να ζητά η νύχτα

που την ψυχή απομακρύνει

ακούσια από το σώμα της;

Τι μένει δεμένο, διαδρομή

και δέλεαρ, παγίδα της πανσελήνου;

Το σπίτι και η σκιά του

καράβι φτερωτό,

τσαμπιά σταφύλια τα πανιά του.

Σεντόνι κυπριακό,

άσπρο φόντο, απ' την ανάποδη

γύρνα τον κόσμο, τον χορό,

τ' αστέρια κάτω, λακόχρωμες

ανταύγειες του καλύμματος.

Η θάλασσα

πάνω, και κάτω κάτω άγκυρες

οι ουρανοί. Σκιά ο κλώνος,

το τσαμπί, σκιά τ' ανεστραμμένα

ανθρωπάκια, σκιά η ψυχή, είμασταν

νέοι κάποτε∙ στα χέρια των κοινών

θνητών

τα δύο άκρα αγγίζονται∙

σεντόνι καθαρό στο καθαρό κρεβάτι.

Το τέλος όσο μακρόσυρτο

τόσο βαριά η ψυχή του.

Hot dog

2010-04-21T23:10:00.004+03:00

Ένα μεγάλο πιάτο

που καμαρώνει με ζεστούς λαχταριστούς μεζέδες

σχηματικά ερωτικά σύμβολα

κρυφών πρωινών σαρκικών αντιπαραθέσεων

και πνευματικών ανταλλαγών

δηλώνει «παρών».

Να το κρατήσω ζεστό αποφάσισα

έτσι κι αλλιώς είμαι εδώ

κι αργώ να βγω απόμαχη

της γεύσης και της ηδονής.

Ars poetica

2010-04-20T23:58:00.002+03:00

Χαϊδεύω το άγραφο χαρτί

και περιμένω

ποιος απ' τους δυο μας

θα ριγήσει πρώτος.

Έναστρη νύχτα

2010-04-19T23:47:00.002+03:00

Η νύχτα στρώνει το κρεβάτι της

αστέρια κεντάει στο σεντόνι της

κι ένα μεγάλο μισοφέγγαρο

στο στρογγυλό της μαξιλάρι.

Ανάβει προσεκτικά το φωτάκι

στο κομοδίνο τ΄ ουρανού

χτενίζει τ΄ ατίθασα μαλλιά της

και βάζει την πλουμιστή πιζάμα της.

Κάθε βράδυ τις ίδιες κινήσεις

κι όταν σηκώνεται το πρωί

αφήνει μια λακκούβα στο κρεβάτι

έτοιμη να Σε δεχτεί στη ζεστασιά της.

Άτιτλο πλην συλλογικό

2010-04-18T23:48:00.005+03:00

Να τινάζεις τα φτερά σου.

H πτήση της ζωής

συχνά διακόπτεται.

Μπ.

Έβλεπα τα μάτια σου

έσταζαν

πύρινη βροχή έρωτα

Κι εγώ υπάκουα

πότε πότε

Καιρικές συνθήκες

ανυπολόγιστες

Στο μυαλό μου

ανεπανόρθωτες

κι εσύ εκεί

Να στέκεσαι

πρώτη στη σειρά

περιμένοντας την άφιξη

ενός παλιού τρένου

που δεν σταματούσε

στη στάση σου

Καλοκαίρια

Μια άνοιξη

Μερικές χειμερινές ματιές

Φθινοπωρινά άδεια κρεβάτια

Οι εποχές πέρασαν

εσύ εδώ

εγώ εδώ

Κι ο χρόνος

μεταξύ μας παγωμένος

σ' εκείνη

τη πρώτη μεθυσμένη νύχτα

περιμένοντας τη δεύτερη

Υπάκουσε

δε μπορείς να κάνεις αλλιώς

δε μπορώ να πάω αλλού..